Τὴν προετοιμασία τῆς Εὐρωζώνης, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ἰταλικῆς κρίσεως, ἐξήγησε ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ, λέγοντας ὅτι, «θὰ ἔχει διάλογο μὲ τὴν ὅποια κυβέρνησή της», γιὰ τὸν χειρισμὸ τῶν θεμάτων, διότι ἡ χώρα ἀποτελεῖ σημαντικὸ ἑταῖρο∙ μάλιστα ἀναφέρθηκε καὶ στὴν περίπτωση τῆς Ἑλλάδος πρὸ τριετίας, ὅταν ἄρχισε τὸν διάλογο μὲ τὴν κυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ἡ δήλωσή της θεωρεῖται ὡς διαβεβαίωση πρὸς τὶς εὐρωπαϊκὲς ἀρχὲς καὶ τὶς ἀγορές, ὅτι ἔχει τὴν δυνατότητα ἡ Εὐρώπη τοῦ καταλλήλου χειρισμοῦ δυσχερῶν καταστάσεων∙ ἡ Εὐρωζώνη ἔχει σύμμαχό της ἕναν παράγοντα, τὴν ἀπόλυτη πίστη τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τῶν Ἰταλῶν, καὶ τῆς παμψηφίας τῶν Βορειοϊταλῶν, στὸ εὐρώ∙ μπορεῖ νὰ λένε πολλὰ δημοσίως, ἄλλωστε εἶναι γνωστοὶ γιὰ τὴν φλυαρία τους, ἢ καὶ νὰ ψηφίζουν διάφορα, ἀλλὰ στὴν καθημερινότητά τους διατηροῦν τὴν ἐμπιστοσύνη τους πρὸς τὸ κοινὸ νόμισμα. Οἱ παρατηρητὲς θεωροῦν ἀδιανόητη τὴν ὅποια ἄλλη παρέκβασή τους.