Ἡ κυβέρνηση, μὲ τοὺς παρακρατικούς της μηχανισμούς, ἐπιχείρησε τὴν διάλυση τῶν διαδηλώσεων καὶ ἐπέτυχε μόνο τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ὀλίγων μέσων ἐνημερώσεως -διότι ἐπισήμως οἱ δημοσιογράφοι ἀπεργοῦσαν!- μὲ τὰ παρατράγουδα κι ὄχι μὲ τὴν οὐσία τῆς ἀπεργίας∙ οἱ κινητοποιήσεις ἦταν μεγάλες, ὅταν συνεκτιμηθεῖ καὶ ἡ ἀπόλυτη δυσπιστία τῶν Ἑλλήνων πρὸς τοὺς συνδικαλιστές, τοὺς ὁποίους θεωρεῖ συνυπεύθυνους γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση, καὶ δυναμικές. Ἔδειξαν ἕνα πρᾶγμα, τὴν πλήρη ἀποκοπὴ τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης ἀπ’ τὸν ἁπλὸ κόσμο, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀποφασιστικότητά του νὰ ἀντιδράσει στὴν κλιμάκωση τῆς λιτότητος∙ ἄλλωστε, ὁ Ναπολεοντίσκος τὸ δήλωσε, ἔστω κι ἂν δὲν καταλάβαινε τί ἔλεγε, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλο θέμα, ὅτι μᾶς βγάζει ἀπ’ τὴν ἐντατική, ὅπου μᾶς εἶχε βάλει πρὸ τριετίας, ὅπως ὁ ψυχοπαπποῦς του εἶχε βάλει στὸν γύψο τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἐπὶ ἑπταετίαν. Μοναδικὴ διέξοδος, τὸ γνωρίζουν ὅλοι, εἶναι οἱ ἐκλογές, κι αὐτὲς ἐπιταχύνονται.