Στὸν ἐμπορικὸ διάλογο Ἀμερικῆς καὶ Κίνας τὸ ἀδιέξοδο μᾶλλον ἀναδύεται, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἔκδοση νέας προειδοποιήσεως τοῦ Πεκίνου πρὸς τὴν Οὐάσιγκτον, ὅτι θὰ ἀντιδράσει μὲ αὐστηρότατα μέτρα, ἐὰν συνεχίσει ἡ ἀμερικανικὴ πλευρὰ νὰ μὴν τηρεῖ τὶς ὑποσχέσεις της∙ δύο εἶναι τὰ πρόσφατα θέματα, ἡ δέσμευση τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, ὅτι θὰ ἄρει τὴν ἀπαγόρευση στὴν προμηθεία λογισμικοῦ στὴν ΖΤΕ καὶ θὰ συζητήσει τοὺς δασμοὺς στὰ χαλυβουργικὰ καὶ προϊόντα ἀλουμινίου. Οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ἀπάντησαν, διότι φαίνεται ὅτι δὲν εἶναι διατεθειμένοι νὰ ὑποχωρήσουν σὲ αὐτά,, ἐνῶ ἀντιθέτως ζητοῦν ριζικὲς ἀλλαγὲς στὸ κοινωνικὸ καὶ παραγωγικὸ σύστημα τῆς χώρας∙ φυσικὰ οἱ Κινέζοι ἀπορρίπτουν τὶς αἰτιάσεις αὐτὲς καὶ ἐπιμένουν ὅτι, στὶς διεθνεῖς σχέσεις, ἡ βασικὴ ἀρχὴ εἶναι ὁ σεβασμὸς στὶς ὑποσχέσεις, στὸ λόγο ἑκάστου. Κυριώτερη αἰτία τῆς ἀμερικανικῆς ἐνοχλήσεως εἶναι ἡ ἐπέκταση τῆς ἀποδοχῆς τοῦ ρεμίνμπι εἰς βάρος τοῦ δολλαρίου, ὡς ἀποθεματικοῦ νομίσματος.