Ἡ ἀμηχανία τῆς Βρεταννίας εἶναι ἔκδηλη, ἀπέναντι στὸν ἐμπορικὸ πόλεμο, Ἡνωμένων Πολιτειῶν κατὰ Εὐρώπης καὶ μὲ τοὺς ὑπόλοιπους∙ στοὺς ὑπουργοὺς Οἰκονομίας τῶν Ἑπτὰ μεγάλων ὁ Βρεταννὸς στήριξε τοὺς ἄλλους πέντε κατὰ τοῦ Ἀμερικανοῦ, ἀλλὰ μὲ μισὴ καρδιά, ἐνῶ, μέχρι τὸ Brexitτ, τὸ Λονδίνο πρωτοστατοῦσε στὶς διεθνεῖς σχέσεις τῆς γηραιᾶς ἠπείρου. Ἡ ἐκκρεμότης μὲ τὴν ἔξοδο παραμένει, μὲ κύρια θέματα, τὶς συνθῆκες στὴν Βόρειο Ἰρλανδία καὶ τὸ ὕψος τῆς ἀποζημιώσεως∙ ἡ Τερέζα Μαίυ δὲν διαθέτει τὴν κοινοβουλευτικὴ δύναμη γιὰ τὴν ρύθμιση τοῦ βορειοϊρλανδικοῦ, ἀφοῦ στηρίζεται στοὺς βουλευτὲς τῆς περιοχῆς, ἀλλὰ οὔτε τὸ θάρρος τῆς διαφωνίας μὲ τὴν Οὐάσιγκτον. Τὸ χειρότερο εἶναι, ὅτι συνηθίζει ὁ κόσμος στὴν περιθωριοποίηση τῆς ἄλλοτε κραταιᾶς Ἀλβιόνος, ὁπότε καθίσταται ἀρκετὰ δύσκολη ἡ ἐπάνοδός της.