Σὲ ρυθμιστικὸ παράγοντα τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς ἔχει ἀναδείξει τὸ παρακράτος ὁ Ναπολεοντίσκος, καθὼς ἀποδέχθηκε τὴν λειτουργία του, ὑποκύπτοντας στὶς ἀτλαντικὲς ἐντολὲς καὶ τώρα μετατρέπεται σὲ ὑποχείριό του∙ οἱ παρακρατικοὶ τῶν Ἐξαρχείων, τῶν Πανεπιστημίων καὶ ἄλλων περιοχῶν δροῦν πλέον αὐτονόμως, ἢ μᾶλλον καλύτερα μὲ ἀπ’ εὐθείας ἐντολὲς ἀπ’ τοὺς δεσπότες τους, μὲ ἀμήχανη τὴν κυβέρνηση ἀπέναντί τους. Οἱ ἐπιδρομές τους ἔχουν ἐνοχλήσει καὶ τοὺς Εὐρωπαίους, διότι γνωρίζουν ἄριστα τοὺς ἐντολεῖς τους γιὰ τὶς δραστηριότητές τους καὶ τὶς διασυνδέσεις τους μὲ τὴν τρομοκρατία∙ καλύπτονται πίσω ἀπ’ τὴν ἐλαστικότητα τῶν κοινοτικῶν θεσμῶν καὶ τὴν θεσμικὴ ἀδυναμία τῶν Εὐρωπαίων γιὰ ἄμεση παρέμβασή τους. Ἡ ἑνιαία ἀμυντικὴ καὶ ἐσωτερικῆς ἀσφαλείας πολιτικὴ θὰ ἐπιτρέψει τὴν ἐφαρμογή τους∙ ἀλλιῶς ὁ Εὐρωπαῖος Εἰσαγγελεὺς ἀναμένεται.