Σὲ διελκυστίνδα αὐξήσεως δασμῶν ἐξελίσσεται ὁ ἐμπορικὸς πόλεμος Ἀμερικῆς καὶ Κίνας∙ στὴν νέα ἐπιβολὴ 25% σὲ εἰσαγόμενα κινεζικὰ προϊόντα, διαρκῆ κατάναλωτικὰ κυρίως καὶ ψηφιακά, τὸ Πεκῖνο ἀπάντησε, μὲ ἀντίστοιχα ἀκριβῶς μέτρα, σὲ ἀγροτικὰ καὶ ὀχήματα μεταφορᾶς, παρὰ τὴν προειδοποίηση τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ νὰ δείξει αὐτοσυγκράτηση. Τὸ ἐρώτημα πλέον εἶναι ἄλλο, τὸ ποιὸς ἀντέχει περισσότερο στὸν ξέφρενο οἰκονομικὸ ἀνταγωνισμό∙ ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος πιστεύει, μὲ τὴν πολιτική του αὐστηροῦ ἀπομονωτισμοῦ, ὅτι θὰ γονατίσει τὴν Κίνα, διότι τὸ ἐμπορικό τους ἔλλειμμα εἶναι μεγάλο, 375 δις δολλάρια, κι ἑπομένως αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ χαμένη. Οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες ὅμως ἔχουν ἄλλη γνώμη καὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι ἡ ἐπιτυχία τοῦ προστατευτισμοῦ ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο, ἀπ’ τὴν δυνατότητα ὑποκαταστάσεως τῶν εἰσαγωγῶν μὲ ἐγχώρια προϊόντα∙ οἱ παράγοντες ὅμως ἰσχυρίζονται, ὅτι δὲν ἔχει αὐτὴ τὴν δυνατότητα ἡ ἀμερικανικὴ οἰκονομία, διότι ὑστερεῖ σημαντικὰ στὶς ὑποδομές της.