Ἡ ἐξαφάνιση τοῦ μύθου τῆς ἀριστερᾶς εἶναι τὸ μέγα ἐπίτευγμα τοῦ Ναπολεοντίσκου ποὺ μόνο αὐτὸς ἠδύνατο ἐπιτύχειν∙ τρία εἶναι τὰ ὅπλα του: πρῶτο, ἀπροκάλυπτη δουλικότατη ἀτλαντικὴ ἐξάρτηση, ὅταν παλαιότερα στελέχη τὴν ἀπέκρυπταν ὅσο μποροῦσαν∙ δεύτερο, συστηματικὴ οἰκονομικὴ χρεωκοπία της χώρας καὶ ἰσοπέδωση τῶν μικρομεσαίων, δηλαδὴ τῆς μεσαίας τάξεως, τῆς σπονδυλικῆς στήλης τοῦ Ἑλληνισμοῦ∙ τρίτον, ὁμολογία τῆς συνειδητῆς προδοσίας στὰ ἐθνικὰ θέματα, ὅπως τὸ Σκοπιανό, μὲ ἀποστολὴ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ἀμερικανικῶν σχεδίων. Μάλιστα, ἀποκαλύπτεται, ὅτι ὁ βουλευτής του Φλωρίνης ἦταν ἐνεργὸ μέλος τῶν σκοπιανῶν ὀργανώσεων στὴν χώρα∙ ὅσο κι ἂν γίνονταν ἀνεκτὰ αὐτὰ ὡς συγκαλυμμένα, οὐδεὶς τὰ ἀνέχεται πλέον. Μόνο ὁ μοναχικὸς πρόεδρος τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς τὸν συμπαραστέκεται ἑκουσίως.