Ὁ Ναπολεοντίσκος εἶναι χαμένος στὴν δουλεία του ἀπ’ τὰ ἀμερικανικὰ κέντρα καὶ δὲν ἐλέγχει -δηλαδή, τὸ ἐπιτελεῖο του, γιατὶ αὐτὸς φύσει ἀδυνατεῖ, ὅταν δυσκολεύεται ἀκόμη καὶ στὴν ἀνάγνωση- οὔτε τὰ κείμανά του, οὔτε τὶς ἀντιδράσεις τῶν τρίτων∙ ἔχει τὰ ἐγκώμια τῆς Οὐάσιγκτον, ἀλλὰ δὲν ἔχει καταγράψει τὶς ἀποστάσεις ἀσφαλείας τῶν Εὐρωπαίων, Παρίσι, πρόεδρος Ἐπιτροπῆς, εἶναι σιωπηλοί, ἐνῶ καὶ τὸ Βερολίνο περιορίζεται σὲ εὐχὲς περισσότερο, καθὼς ἀποφεύγει δηλώσεις ἡ καγκελάριος. Ἀντιθέτως γίνονται γνωστὰ τὰ σχέδια, γιὰ μετατροπὴ τῶν Σκοπίων σὲ μεγάλη ἀμερικανικὴ βάση κατὰ τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Εὐρώπης, μὲ προέκταση στὸ Κοσσυφοπέδιο∙ ἐξυμνοῦν τὴν προδοσία του, ὅσοι ἦταν παλαιότερα, «φονιάδες τῶν λαῶν», κατὰ τὸν Μίκη.