Ὁ χωρισμὸς τῶν 1700 μικρῶν παιδιῶν μεταναστῶν ἀπ’ τοὺς γονεῖς τους στὰ σύνορα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν μὲ τὸ Μεξικό, ἔχει γίνει τὸ μεῖζον θέμα στὴν πολιτική τους ζωή∙ ὁ πρόεδρος ἀρνεῖται τὴν συνένωση τῶν παιδιῶν μὲ τὶς μανάδες τους, ἐνῶ τὰ κλάματα καὶ τὰ δάκρυα τῶν μικρῶν ἔχουν ξεσηκώσει τὴν κοινὴ γνώμη. Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ ὅμως ἐπιμένει καῖ διακηρύσσει, ὅτι δὲν θὰ ἐπιτρέψει τὴν μετατροπὴ τῆς χώρας του σὲ καταυλισμὸ προσφύγων, ὅπως ἔγινε ἡ Γερμανία∙ ταυτοχρόνως καὶ ὁ Τζὼρτζ Μποὺς καὶ ἡ Μισὲλ Ὀμπάμα, ζήτησαν τὴν ἐπίδειξη ἀλληλεγγύης πρὸς τὰ παιδιά. Ἡ πολιτικὴ προστατευτισμοῦ, μὲ τὸ γνωστό, America first, τίθεται ὑπὸ ἀμφισβήτηση, ἐνῶ ἐπιδεινώνεται ὁ ἐμπορικὸς πόλεμος μὲ ὅλους σχεδὸν τοὺς ἑταίρους∙ γνωρίζει ὁ πρόεδρος, ὅτι ἡ ὑποχώρηση σὲ ἕνα θέμα θὰ προκαλέσει διελκυστίνδα στὴν πολιτική του παρουσία. Ἄλλωστε, μὲ τὸν ἀπομονωτισμό, ἐπέτυχε αὔξηση τῆς δημοτικότητός του.