Τὸν πανικό του ἔδειξε ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπ’ τὶς παλλαϊκὲς ἀποδοκιμασίες τῶν ὑπουργῶν, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθοῦν, κι ὄχι μόνο ἐναντίον του τὶς ὁποῖες καὶ προσπερνᾶ ἐπὶ διετία∙ κατέφυγε στὴν μοναδικὴ λύση ποὺ γνωρίζει, στὴν πόλωση καὶ στὴν δαιμονοποίηση τῆς Νέας Δημοκρατίας. Ἀλλά, οἱ, ἔστω καὶ παραποιημένες, εἰκόνες τῆς κατακραυγῆς δείχνουν ὅτι εἶναι αὐθόρμητες οἱ ἐκδηλώσεις, περαστικῶν, καταστηματαρχῶν, γυναικῶν τῆς γειτονιᾶς κι ὄχι ἡ συγκροτημένη καὶ ὀργανωμένη κάθοδος στελεχῶν του πρὸ τετραετίας∙ ἡ πόλωση, ὄχι μόνο δὲν ἔχει οὐδεμία ἀπήχηση, ἀλλὰ γίνεται μπούμερανγκ ἐναντίον του καὶ φθάνει μέχρι τὸν ρυθμιστὴ τοῦ πολιτεύματος. Ὁ πρωθυπουργὸς μετανιώνει γιὰ τὸ δημοψήφισμα, ἀλλὰ αὐτὸς τὸ ἐνέκρινε πρὸ τριετίας, παραβιάζοντας προκλητικότατα τὸ Σύνταγμα;