Ἡ ἀπομόνωση τῆς Ἀμερικῆς στὸν ΟΗΕ εἶναι ἡ μεγαλύτερη μεταπολεμικὰ καὶ σὲ πολλὰ θέματα∙ ἡ ἀποχώρηση ἀπ’ τὴν Ἐπιτροπὴ Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι τάσσεται συνεχῶς μεροληπτικὰ κατὰ τοῦ Ἰσραήλ, τὴν φέρνει σὲ εὐθεῖα σύγκρουση μὲ τὴν μεγάλη πλειοψηφία τῶν χωρῶν. Μάλιστα, στὴν αἰτιολόγησή της, κατονόμασε Ἰράν, Ρωσία, Κίνα, Συρία, ὅτι παραβιάζουν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἀλλὰ δὲν ἔκανε ἀναφορὰ στὴν Γάζα καὶ στὴν Δυτικὴ ὄχθη, οὔτε στὴν Σαουδικὴ Ἀραβία∙ στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους ἐπικρατεῖ ἔντονος προβληματισμός, στὸ ποῦ μπορεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ ἡ Οὐάσιγκτον ἔστω καὶ ἀκουσίως. Ἔχει ἀποχωρήσει ἀπ’ τὶς Συνθῆκες, γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ κλίματος καὶ τὴν προστασία τῆς θαλάσσης, ὅπως κι ἀπ’ τὴν πυρηνικὴ συμφωνία τοῦ Ἰράν∙ ἐλάχιστες χῶρες πλέον τὴν θεωροῦν ὡς φίλη τους.