Οἱ δυσκολίες στὰ ἐσωκομματικὰ τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης ἐπιφέρουν πλέον διαλυτικὲς προεκτάσεις∙ εἴτε παραιτοῦνται μαζικὰ τὰ στελέχη, ὅσα ἔχουν ἀπομείνει, τοῦ συνεταιράκια, εἴτε ἐξαφανίζονται τὰ ἀντίστοιχα τοῦ Ναπολεοντίσκου, μὲ ἀποτέλεσμα στὴν Κουμουνδούρου νὰ φοβοῦνται ὅτι δὲν θὰ συμπληρώνουν τοὺς ὑποψηφίους τῶν ἐκλογικῶν περιφερειῶν. Δὲν ἔχει ξανασυμβεῖ παρόμοια διάλυση κυβερνητικοῦ σχήματος στὴν νεοελληνικὴ ἱστορία, μὲ ἐξαίρεση τὴν κατάρρευση τῆς δεύτερης χούντας∙ ὁ ἁπλὸς λαὸς ἔχει πεισθεῖ πλέον, ὅτι πρόκειται γιὰ συνέχεια τῆς χούντας, γιατὶ δὲν πίστευε ποτέ, ὅτι θὰ ὀδηγοῦσε, χωρὶς αἰδώ, στὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση τὸν κόσμο καὶ στὴν ἐπονείδιστη ἐνθικὴ προδοσία τῆς Μακεδονίας, ἐπειδὴ τοῦ ἔδωσαν αὐτὴν τὴν ἐντολὴ οἱ Ἀμερικανοί. Ὅλοι τὸ πιστεύουν πλέον, ὅτι εἶναι τυφλὰ ὄργανα τῶν ἀτλαντικῶν κυκλωμάτων. Ἀφοῦ τὸ πιστεύουν, δὲν ἀλλάζουν.