Ἡ ἀπομόνωση τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Εὐρώπη κατέστη ὁλοκληρωτική, γιὰ δύο λόγους∙ πρῶτον, τὴν ἀπόλυτη ταύτιση μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τοὺς φόβους τῆς Εὐρωζώνης, ὅτι παίζει τὸ παιχνίδι τῆς Οὐάσιγκτον ἐναντίον της, ὅπως φάνηκε στὸ Σκοπιανό∙ ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ τήρησε σαφεῖς ἀποστάσεις ἀσφαλείας ἀπ’ τὴν κυβέρνηση τοῦ κρατιδίου καὶ διαφύλαξε κάπως τὴν ἐπιρροὴ τῆς χώρας της σὲ αὐτό. Δεύτερον, τὴν ἐμφανέστατη πρόθεσή του ἐπιστροφῆς στὸν κρατισμό του, μὲ τὴν παροχολογία, ἀλλὰ μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ εὐρώ∙ δὲν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ θυμοῦνται τὸ 2015, καὶ ἀνατριχιάζουν, μὲ μόνη τὴν σκέψη. Ἄλλωστε στὴν Θεσσαλονίκη ὁ πρωθυπουργὸς ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τῆς ἑλληνοαμερικανικῆς φιλίας, ἀλλὰ ξέχασε ἐντελῶς τὴν ἑνιαία ἀμυντικὴ καὶ ἐξωτερικὴ πολιτική.