Τὸ τέλος τοῦ Ναπολεοντίσκου ἔρχεται ἀντάξιο τῆς δουλικότητός του καὶ τῆς ἐγγενοῦς του δειλίας∙ «θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ ἐλευθερία», γράφει ὁ Ἀνδρέας Κάλβος, κι αὐτὸς δὲν διαθέτει οὔτε τόλμην οὔτε ἀρετήν, ἐνῶ περισσεύει ἡ ὑποτακτικότης του ἀπέναντι στοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ ἡ περιφρόνηση καὶ ἀδιαφορία πρὸς τοὺς Ἕλληνες. Ἡ ὁμιλία στὰ ἐγκαίνια τῆς Διεθνοῦς Ἐκθέσεως Θεσσαλονίκης ἀποτελεῖ πλέον μνημεῖο κυνισμοῦ, ὅπως τὸ ὑπογράμμισε ἡ Νέα Δημοκρατία, καὶ ἀσχετοσύνης πρὸς τὰ πραγματικὰ προβλήματα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ∙ ἔδειξε ὅμως καὶ τὴν τρικυμία ἐν τῷ κρανίῳ του, καθὼς δὲν ἤξερε τὸ τί διάβαζε καὶ φαίνεται, ὅτι, ἐπειδὴ ἡ βλακεία εἶναι μολυσματικὴ ἀσθένεια, τὴν μετέδωσε καὶ στὰ ὑπόγεια τοῦ Μαξίμου. Ἡ «δίκαιη ἀνάπτυξη» ἀποτελεῖ πλέον τὸν κεντρικὸ ἄξονα τῆς οἰκονομικῆς του πολιτικῆς, κι αὐτὸ εἶναι παρήγορο, διότι δείχνει ὅτι προσγειώνεται∙ τὸ κάπως σχετίζεται μὲ ὅσα ἀκολούθησαν, ὅτι πρῶτος στόχος εἶναι ἡ ἀνάπτυξη τῆς ἐργασίας καὶ ἀκολουθοῦν οἱ ἄλλοι. Ἡ ἀνάπτυξη εἶναι ποσοτικὴ ἔννοια, ἀναπτύσσεται τὸ ἀντικείμενο, δένδρο, φυτό, ζῶο, οἰκονομία, μὲ μετρήσιμο μέγεθος, στὴν δεδομένη χρονικὴ περίοδο∙ ἡ ποσότης τῆς ἐργασίας, μετρήσιμη σὲ ὧρες ἢ ἄλλη χρονικὴ μονάδα, προσθέτει στὴν ἀξία τοῦ ἀγαθοῦ, φυσικὰ μαζὶ μὲ ἄλλους παράγοντες. Τὴν βελτίωση τῶν συνθηκῶν ἐργασίας ἐννοοῦσε…

Ἡ σύγχυση στὴν ὁμιλία του ἀπέπνεε τὴν γενικώτερη διανοητική του ταραχή, κι εἶναι δικαιολογημένος∙ μιλοῦσε γιὰ δημοκρατία καὶ στοὺς δρόμους τῆς Θεσσαλονίκης τὰ ΜΑΤ ἔδερναν τοὺς διαδηλωτὲς ἀνελέητα, ἐνῶ ὁ ἴδιος εὐφραινόταν, μαζὶ μὲ τὸ ἀκροατήριό του, τὴν εὐωδιὰ τῶν δακρυγόνων. Ὁ φόβος γιὰ τὴν λογοδοσία του εἶναι διάχυτος, ὅπως ἀποκάλυψε στὸν λόγο του∙ οὔτε μία ἀναφορὰ δὲν ἔκανε γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς τετραετίας, ὅπως τὸ συνήθιζε προηγουμένως, ἐνῶ ἦταν ἐμφανέστατη ἡ ἀμηχανία του γιὰ τὴν τύχη τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν. Οἱ διπλωματικὲς πληροφορίες λένε, ὅτι δὲν εἶναι καθόλου βέβαιη ἡ προσέλευση τοῦ 50% τῶν Σκοπιανῶν στὸ δημοψήφισμα, ἐνῶ στὴν Ἑλλάδα ἡ ἐξαγρίωση τοῦ κόσμου κλιμακώνεται, μετὰ καὶ τὰ βίαια ἐπεισόδια τοῦ Σαββάτου. Ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση ταυτίσθηκε ἀπολύτως μὲ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ καὶ μάλιστα μὲ τὸν σημερινὸ πρόεδρό της καὶ δὲν ἄφησε κανένα περιθώριο ἐπαφῶν ἔστω μὲ τοὺς Εὐρωπαίους στὴν ἐξωτερική μας πολιτικὴ καὶ στὰ διεθνῆ θέματα∙ ὁ Ναπολεοντίσκος στὴν σκληρὴ καὶ ἀδυσώπητη εὐρωαμερικανικὴ σύγκρουση ἐπιλέγει τὴν συμπόρευσή του μὲ τὴν Οὐάσιγκτον, στὰ πολιτικὰ καὶ στὰ οἰκονομικά∙ ἄλλωστε, στὸ θέμα τῆς ἑνιαίας ἀμυντικῆς καὶ ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἀπέχει κανονικὰ καὶ ἔχει ἀρνηθεῖ τὴν ὑποβολὴ ἔστω καὶ τυπικῶς προτάσεων. Οἱ Εὐρωπαῖοι τὰ γνωρίζουν αὐτὰ καὶ κανονίζουν τὴν πολιτική τους, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν ἀτλαντόδουλων.

Ἡ κυβερνητικὴ ἀπογοήτευση ὅμως ἔρχεται ἀπ’ τὴν οἰκονομία πρῶτα∙ οἱ ἀριθμοὶ εἶναι ἀμείλικτοι καὶ ἀποκαλυπτικοί∙ ἡ ὑστέρηση τῶν δημοσίων ἐσόδων διευρύνεται, διότι ἔχει ἐξαντληθεῖ ἡ φοροδοτικὴ ἱκανότης τοῦ ἑλλληνικοῦ λαοῦ, τὰ ἐπιτόκια ἐκτινάσσονται, ἐνῶ οἱ μικρομεσαῖοι ὑφίστανται τὴν χειρότερη δίωξή τους στὴν ἱστορία∙ οὔτε οἱ χειρότεροι βάρβαροι δὲν εἶχαν ἐπιβάλει, ἐπειδὴ ἤθελαν νὰ δουλέψει καὶ πάλι ἡ οἰκονομία καὶ νὰ εἰσπράττουν τοὺς φόρους. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποδεικνύει ὅτι ὑπηρετεῖ πιστὰ τὰ σχέδια τῶν ἀμερικανικῶν κύκλων, γιὰ τὴν χρεωκοπία τῆς χώρας καὶ τὴν ἐξαφάνιση τῆς νεοελληνικῆς γλώσσης, ὥστε ἡ ἀρχαία παραμείνειν νεκρὴ γλῶσσα, ὁπότε θεωροῦν ὅτι εἶναι εὔκολη ἡ ἐπιβολὴ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ στὴν Ἀμερικὴ καὶ τῆς ἀναλόγου φύσεως κοσμοκρατορίας τους∙ ἡ σύγκρουση μὲ τὴν Ρωσία καὶ ἡ συστηματικὴ παραμέληση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀσφαλείας σὲ αὐτὸ ἀποβλέπουν. Δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι προβάλλουν τὴν ἀνάγκη σεβασμοῦ καὶ προστασίας τῶν εὐρωπαϊκῶν συνόρων, δηλαδὴ τῶν ἑλληνικῶν, ἀφοῦ εἶναι τὰ μόνα ποὺ ἀπειλοῦνται, καὶ ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση ἀφήνει ἀκάλυπτο τὸ Ἀνατολικὸ Αἰγαῖο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἁλωνίζουν οἱ Τοῦρκοι∙ δὲν γίνεται τυχαῖα αὐτό, καθὼς ὀγκοῦται ἡ κατακραυγὴ στὸ ἐσωτερικό, ἐνῶ ἑτοιμάζονται καὶ νέες μονάδες εὐρωπαϊκῆς ἀκτοφυλακῆς. Θὰ βρεθοῦν κι αὐτὲς στὴν κατάσταση τῶν ἄλλων μὲ τοὺς μετανάστες∙ οἱ ἑλληνικὲς ἀρχὲς παρεμποδίζειν τὴν δράση τους…

Ἡ πλήρης ἀπομόνωση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὴν πολιτικὴ σκηνὴ ἐπιβεβαιώθηκε καὶ στὸν ἀνασχηματισμό∙ τὰ ὑπόλοιπα ἀζήτητα τῶν ἄλλων κομμάτων συμμάζεψε κι αὐτὰ χωρὶς οὐσιαστικὴ ἀναπόκριση στὸν κόσμο. Ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία τὴν κυρία ποὺ ἔτρεχε νὰ καθίσει δίπλα στὸν Κώστα Καραμανλῆ γιὰ νὰ φωτογραφίζεται, ἔστω κι ἂν δὲν ἀντήλλησσαν οὔτε μία λέξη∙ στὸ πάλαι ποτὲ ΠΑΣΟΚ, δύο κυρίες, μὲ σχέσεις μὲ τοὺς πρώην προέδρους του καὶ ἀνοχὴ τῆς ἑπταετίας. Τὸ Θεῖον Βρέφος παρενέβη καὶ πάλι, ἂν καὶ κάποιοι λένε μὲ μισὴ καρδία, διότι ὁμολογεῖ στὸν περίγυρό του, ὅτι ἔχει τελειώσει ὁ ΣΥΡΙΖΑ κι ὄχι μόνο ὁ πρόεδρός του κι ὅτι, αὐτὸς μπορεῖ νὰ κερδίσει πολλὰ τὴν ἑπομένη, ἀλλὰ τηρώντας ἀποστάσεις ἀσφαλείας στὸ ἐνδιάμεσο∙ ὁ ἀνασχηματισμὸς τὸν ἐξέθεσε ἀρκετά, παραδέχονται οἱ φίλοι του κι ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ, ὅτι τοῦ ἐπιβλήθηκαν ἄνωθεν οἱ κινήσεις αὐτές. Τὸ τί σημαίνει τὸ ἄνωθεν, ἕκαστος τὸ ἑρμηνεύει κατὰ τὸ δοκοῦν του∙ τὸ γεγονὸς εἶναι , ὅτι τρεῖς βδομάδες στὴν Κουμουνδούρου ὁ νέος Γραμματέας καὶ δὲν ἐξασφάλισε οὔτε ἐπικοινωνία μὲ τὰ παλιὰ στελέχη, «στὸ τηλέφωνο δὲν βγαίνουν», λένε οἱ κακὲς γλῶσσες. Ὁ κόσμος ἔχει φύγει ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ αὐτὸ καταγράφεται καὶ στὶς σφυγμομετρήσεις, μὲ διψήφιο ἀριθμὸ διαφορά, ποὺ σημαίνει, ὅτι στὸ τέλος γίνεται δυὸ τρεῖς φορὲς μεγαλύτερος, ὅπως συμβαίνει πάντα.

Ἡ προσέλευση τῶν διαρροῶν γίνεται πάντα πρὸς τὸν μεγαλύτερο πολιτικὸ σχηματισμό∙ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀγελαῖο ζῶο καὶ στὶς πολιτικές του προτιμήσεις προβατοειδές, ὅπως καταγράφεται σὲ ὅλες τὶς ἐκλογές. Ἡ διαφορὰ μερικῶν μονάδων προεκλογικὰ μετατρέπεται σὲ πολλαπλάσιο ἀριθμὸ στὴν κάλπη, διότι οἱ πολλοὶ ἀναποφάσιστοι προστρέχουν πάντοτε πρὸς τὸν ἰσχυρό∙ αὐτοὶ εἶναι ἀπράγμονες τοῦ Περικλέους ἢ ἀλλιῶς ἡ σιωπηλὴ πλειοψηφία τῆς νεωτέρας ἐποχῆς. Στὴν Ἑλλάδα ὅμως σήμερα τὸ φαινόμενο εἶναι πιὸ πολύπλοκο∙ ἡ ἐξαφάνιση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ συνοδεύεται κι ἀπ’ τὴν διάχυση τοῦ μεγάλου μέρους τοῦ ΠΑΣΟΚ, τὸ ὁποῖο εἶχε μετακινηθεῖ σὲ αὐτὸ τὰ τελευταῖα χρόνια∙ αὐτὸς ὁ κόσμος, κρατικοδίαιτος καὶ πελατειακῆς νοοτροπίας φεύγει προτροπάδην, ἔστω κι ἂν δὲν προσμετρᾶται εὔκολα στὶς δημοσκοπήσεις, διότι παρουσιάζει καὶ ἐσωτερικὲς ἀνακατατάξεις. Τὰ παιδιά τους γνωρίζουν, ὅτι τελείωσε ἡ ἐποχὴ τῆς καταληστεύσεως τοῦ δημοσίου χρήματος καὶ τῶν κοινοτικῶν προγραμμάτων, ἐνῶ βλέπουν ὅτι ἡ ψηφιακὴ τεχνολογία ἀπαιτεῖ ἐλεύθερη νοοτροπία καὶ τόλμη ἀναζητήσεων, μὲ ὅπλο τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, μὲ ὅσα ἀκριβῶς αἰσθάνονται γι’ αὐτήν∙ οἱ μεγαλύτεροι ρίχνουν κλεφτὰ βλέμματα στὸ Θεῖον Βρέφος, ἀλλὰ τὰ παιδιά τους, οὔτε ν’ ἀκούσουν δὲν θέλουν. Προτιμοῦν τὸν ἀνταγωνισμὸ τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς, διότι ἔτσι ἔχουν τὴν ἄνεση τῆς ἰθυμαχίας, τοῦ δικαίου ἀνταγωνισμοῦ, ὅπως τὸν ἐπιβάλλει ἡ κυρίαρχη ψηφιακὴ ἐποχὴ καὶ τὸν διασφαλίζει μόνο ἡ Νέα Δημοκρατία.