Σὲ περίοδο δεινοῦς δοκιμασίας βρίσκεται ἡ Εὐρώπη, μετὰ τὴν ἀπότομη ἄνοδο τῶν ἐθνικιστῶν στὴν Σουηδία, ἀλλὰ καὶ τὴν συνεχιζόμενη ἀνυπακοὴ τοῦ Οὔγγρου πρωθυπουργοῦ πρὸς τοὺς εὐρωπαϊκοὺς θεσμούς∙ οἱ Σουηδοὶ ἐθνικιστὲς χαμήλωσαν ἤδη τοὺς ἀντιευρωπαϊκοὺς τόνους τους καὶ τὰ ἀκραῖα συνθήματά τους, ὅπως καὶ τὰ δύο κυβερνῶντα κόμματα τῆς Ἰταλίας ποὺ ἐμφανίζονται φιλοευρωπαϊκά, ἀλλὰ οἱ ἐπιφυλάξεις παραμένουν. Τὸ μεγάλο κύμα τῶν μεταναστῶν θεωρεῖται ἡ ἀφορμή, ὅπως ξέσπασε πρὸ τριετίας, μὲ τὶς κυβερνητικὲς πρωτοβουλίες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τὸ ἄνοιγμα τῶν συνόρων στὰ ἑκατομμύρια τῶν προσφύγων τῆς Τουρκίας∙ ἐλάχιστοι πίστευαν τότε, ὅτι αὐτὰ ἦταν μεθοδευμένα, ἔστω κι ἂν τὰ κατήγγειλε ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, ἀλλὰ ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση ἀπειλοῦσε τὴν Μέρκελ μὲ ἑκατομμύρια πρόσφυγες, ἐνῶ οἱ παρακρατικοὶ μηχανισμοί, ἕτοιμοι καὶ σὲ συνεργασία μὲ τὶς ἀμερικανικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες καὶ τὶς παρόμοιες μὴ κυβερνητικὲς ὀργανώσεις, τοὺς προωθοῦσαν πρὸς τὰ σύνορα, ἀνοχῇ τῶν Σκοπιανῶν.