Ἡ πλήρης ἀπομόνωση τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Εὐρώπη ἐπιβεβαιώθηκε στὸ Εὐρωκοινοβούλιο, ὅπου ἔχασε καὶ τοὺς τελευταίους φίλους του, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν ἀμερκανόδουλων∙ τὰ λίγα καλὰ λόγια τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ ἐλέχθησαν πρὸς ἀποκλειστικὴ στήριξη τοῦ κύρους τῆς χώρας∙ ἡ συμπεριφορά του ἔδειξε τὴν παντελῆ ἄγνοια τῶν διπλωματικῶν κανόνων καὶ τῶν καλῶν τρόπων τῆς πολιτικῆς ζωῆς, ἀλλὰ καὶ τὴν κατάσταση παρανοίας καὶ παρακρούσεως ἑνὸς πρωθυπουργοῦ καὶ μάλιστα σὲ χώρα μὲ κρίσιμα ἐθνικὰ καὶ ἐσωτερικὰ προβλήματα. Πολλοὶ στοὺς διαδρόμους διερωτῶνταν, τό, «πῶς μπορεῖ νὰ ἀντιδράσει αὐτὸς σὲ περίπτωση διεθνοῦς κρίσεως κι ὅταν ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἡ μόνη εὐρωπαϊκὴ χώρα μὲ συνοριακὰ προβλήματα»∙ οἱ ἐλάχιστοι ποὺ ἐπιδείκνυαν ἀνοχὴ ἀπέναντί του, τὸ ξανασκέπτονται σοβαρά, λέγανε μεταξύ τους ἀνώτεροι διπλωμάτες, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐνήμεροι τῶν διεθνῶν ἐξελίξεων. Ὅλα αὐτὰ προστίθενται στὶς ἐπιφυλάξεις τῶν Εὐρωπαίων γιὰ τὶς δεδομένες ἐξαρτήσεις του ἀπὸ ἀτλαντικὰ κέντρα.