Οἱ ἐλαφρὰ ἀνοδικὲς τάσεις συνεχίσθηκαν στὶς ἀγορές, καθὼς δὲν πείθονται καὶ πολὺ ἀπ’ τὶς ἀμερικανικὲς ἐξαγγελίες γιὰ διάλογο στὰ ἐμπορικὰ θέματα∙ τὸ εὐρὼ ὑποχώρησε ἐλάχιστα στὰ 1,1622 δολλάρια καὶ βελτιώθηκε στὰ 129,7250 γιέν, ὅπως καὶ ὁ χρυσός, 1197,80, ἀλλὰ ἔπεσε τὸ πετρέλαιο, 79,20. Οἱ ἐπιτυχίες τοῦ Ἀνατολικοῦ Οἰκονομικοῦ Φόρουμ ἔγιναν δεκτὲς μὲ ἐπιφυλάξεις στοὺς ἀγγλοσαξωνικοὺς κύκλους, διότι τὶς θεωροῦν ὡς ἀνταγωνιζόμενες τὴν ἐπιρροή τους∙ ἄλλωστε, μὲ τὶς προοπτικὲς τοῦ Brexit καὶ μὲ εὐνοϊκὲς συνθῆκες, κάτι ἀδιανόητο φυσικά, ὁ παραγκωνισμὸς Σίτυ καὶ Γουὼλ Στρὴτ εἶναι αὐτονόητος, ἐνῶ εἶναι ἀπρόβλεπτες οἱ ἐπιπτώσεις ἀπ’ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ δολλαρίου ὡς διενθοῦς συναλλακτικοῦ μέσου. Κινέζοι καὶ Ρῶσοι προωθοῦν τὰ σχέδιά τους γιὰ τὴν σύσφιγξη τῶν οἰκονομικῶν σχέσεων τῶν ἀναδυομένων, ἐνῶ θεωροῦν τὴν Εὐρωζώνη μόνο ὡς ἀπαραίτητο συμπλήρωμά τους∙ ὁ οἰκονομικὸς πόλεμος προβλέπεται σκληρός, μὲ τὶς πολιτικὲς προεκτάσεις προσδίδειν τὴν δεινότερη μορφή του.