Οἱ περιπλοκὲς στὴν Εὐρώπη συνεχίζονται, μὲ δύο κύρια προβλήματα, τὴν ἄνοδο τῆς ἀκροδεξιᾶς, λόγῳ τοῦ μεταναστευτικοῦ κυρίως καὶ τὸ Brexit∙ ἡ ἄνοδος εἶναι μεγαλύτερη στὶς πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες, μὲ τὴν μετακίνηση τῶν ἀριστερῶν στὶς τάξεις της, ἐπιβεβαιώνοντας τὸ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα, ὅπως εἶχε συμβεῖ στὴν Γερμανία, μετὰ τὴν ἄνοδο τοῦ Χίτλερ στὴν ἐξουσία. Οἱ δημοκρατικὲς δυνάμεις ὅμως στὶς ὑπόλοιπες χῶρες ἐμφανίζονται ἐνισχυσμένες, ὅπως στὴν Βαυαρία, ἐνῶ καταρρέει ἡ ἀριστερὰ μὲ τὶς ὅποιες μορφές της, μὲ κύριο παράδειγμα τὸν ΣΥΡΙΖΑ στὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Σοσιαλιστὲς στὴν Γαλλία, Ἰταλία καὶ Ὁλλανδία∙ καταλυτικὸς παράγων θεωρεῖται ἡ ἐνίσχυση τῶν εὐρωπαϊκῶν δυνάμεων καὶ ἡ σαφὴς διαφοροποίησή τους ἀπ’ τὶς φιλοατλαντικές, σὲ πολλὰ θέματα, ὅπως στὸ Σκοπιανό, στὶς σχέσεις μὲ τὴν Ρωσία, παρὰ τὴν παράταση των κυρώσεων. Στὸ Brexit πιστεύεται, ὅτι ἐπιμένει ἡ βρεταννικὴ κυβέρνηση, λόγῳ τῆς φιλοαμερικανικῆς πολιτικῆς της, παρὰ τὴν διαφοροποίηση τῶν Βρεταννῶν.