Ἡ δήλωση τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ὑπὲρ τοῦ σκοπιανοῦ δημοψηφίσματος, σὲ χαμηλότερο τόνο ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανούς, καταγράφει, κατὰ τοὺς διπλωματικοὺς παρατηρητές, τὴν διάσταση τῶν εὐρωμερικανικῶν σχέσεων∙ τὸ Παρίσι εἶχε τηρήσει ἀποστάσεις ἀπ’ τὶς δυτικὲς παρεμβάσεις, ἀφήνοντας τὸ θέμα στὸ Βερολίνο, καὶ τὸ ὁποῖο δὲν ἀκολουθοῦσε πλήρως τὴν Οὐάσιγκτον. Οἱ πληροφορίες εἶναι, ὅτι ἡ ἀποχὴ προβλέπεται μεγάλη καὶ ἴσως δὲν ψηφίσει τὸ 50% τῶν ἐγγεγραμμένων, ὥστε νὰ εἶναι ἔγκυρο τὸ δημοψήφισμα κατὰ τὸ Σύνταγμά τους∙ ἔτσι ἐπιστρατεύονται οἱ πάντες, διότι οἱ Ἀμερικανοὶ φοβοῦνται, ὅτι ἡ ἀποτυχία στὰ Σκόπια θὰ ἑρμηνευθεῖ ὡς νίκη τῶν Ρώσων, μὲ προεκτάσεις στὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη καὶ στὴν Μέση Ἀνατολή. Οἱ Εὐρωπαῖοι, δηλαδὴ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων, γνωρίζουν, ὅτι δὲν ἔχουν τὶς δυνατότητες μετωπικῆς διαφωνίας μὲ τοὺς Ἀμερικανούς, ὅταν μάλιστα ἐκκρεμεῖ καὶ τὸ Brexit, μὲ ἄγνωστες τὶς προεκτάσεις∙ στὰ οἰκονομικὰ οἱ δυνατότητες διαφωνίας τους εἶναι πολὺ περισσότερες.