Ἡ πνευματικὴ ἡγεσία τῆς Εὐρώπης ἐμφανίζεται χωλαίνουσα, ὡς πρὸς τὴν πορεία τῆς ἐποχῆς μας, ἀπέναντι στὸν χείμαρρο τῆς ἀμερικανικῆς προπαγάνδας∙ οἱ ἀδυναμίες ἔχουν ἐκκίνηση ἱστορικὴ καὶ θεωρητική. Μεταπολεμικά, εἶχε προβληθεῖ ἡ ἀμερικανικὴ ἀσπίδα ἀπέναντι στὸν κομμουνιστικὸ κίνδυνο, μὲ τὴν ἀντιρωσικὴ μορφὴ καὶ παλαιότερες ρίζες∙ τὰ εὐρωπαϊκὰ καὶ διεθνῆ προβλήματα ἐνδύονται πάλι τὶς δύο αὐτὲς χλαμύδες τους, ἔστω κι ἂν δὲν ἔχουν οὐδεμία σχέση μὲ τὴν εὐρωπαϊίκὴ πραγματικότητα∙ θεωρητικά, ὅλα ἐντάσσονται στὴν τετάρτη βιομηχανικὴ ἐπανάσταση, ὡς συνέχεια τῆς προηγουμένης ἐποχῆς. Ἡ διαφορὰ τοῦ ψηφιακοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν βιομηχανικό, ὅτι εἶναι σὰν δύο ἀσύμβατες εὐθεῖες στὸ χῶρο, παραμένει ἀκατανόητη στὴν ἀγγλοσαξωνικὴ συλλογιστική, ἐνῶ παρουσιάζεται ἀρκετὰ δυναμικὰ στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες, κυρίως Γαλλία καὶ Γερμανία∙ τὸ δεύτερο, εἶναι ὁ αὐτόνομος πολιτικὸς ρόλος τοῦ νομίσματος, ὅπως ἀποδείχθηκε μὲ τὸ εὐρώ. Ἡ Εὐρωζώνη ἐπιβίωσε, παρὰ τὶς Κασσάνδρες, χάρις στὸ νόμισμα καὶ στὴν ἱστορία.