Τὰ πρόσθετα προβλήματα στὴν Εὐρωζώνη, ἐξ αἰτίας τῆς Ἰταλίας, εἶναι τὰ σοβαρώτερα πλέον∙ ἡ ἀκραία κυβέρνηση τῆς Ρώμης φέρεται ἀποφασισμένη νὰ παραβιάσει τοὺς δημοσιονομικοὺς κανόνες, παρὰ τὶς πιέσεις τῶν Βρυξελλῶν, ἀλλὰ ὑποχωρεῖ καὶ δὲν θέτει ζήτημα παραμονῆς στὸ εὐρώ. Οἱ διαβουλεύσεις προβλέπονται πολὺ σκληρές, διότι λέγεται, ὅτι κύριος λόγος εἶναι ἡ προβολὴ ρήξεως μὲ τοὺς Εὐρωκράτες καὶ ἡ προσφυγὴ στὶς κάλπες, γιὰ τὴν ἀπόκτηση μεγαλυτέρας πλειοψηφίας∙ οἱ παρατηρητὲς δὲν προβλέπουν ἄλλες διαστάσεις. Οἱ ἐπιπτώσεις ὅμως στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἄμεσες, καθὼς αὐξάνονται τὰ ἐπιτόκια τῶν ἰταλικῶν ὁμολόγων, μὲ ἄμεσο ἀντίκτυπο στὰ ἑλληνικά∙ ταυτοχρόνως ἡ κυβέρνησή μας ἐμφανίζεται ἀπρόθυμη στὶς περικοπὲς τῶν συντάξεων, μὲ ἄμεσες τὶς ἐπιπτώσεις στὴν διεθνῆ μας πίστη. Ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἔχει τὴν ἄνεση ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος, διότι, πέραν τῆς δεδομένης μικρονοηκότητός του, παρεμβαίνουν καὶ οἱ ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις∙ οἱ Ἀμερικανοὶ τὸν χρησιμοποιοῦν ὡς ἀντιευρωπαϊκὸ δούρειο ἵππο…