Οἱ ἐσωτερικὲς ρήξεις στὴν Ἀμερικὴ κλιμακώνονται σταδιακά, μὲ ἄγνωστη τὴν κατάληξή τους∙ οἱ περιπέτειες τοῦ ὑποψηφίου ἀνωτάτου δικαστοῦ, μὲ κάποια καθηγητή, ὅτι τὴν παρενόχλησε σεξουαλικὰ πρὸ τεσσαρακονταετίας, θεωροῦνται, ἀπ’ τοὺς σοβαροὺς πολιτικούς της κύκλους, ὡς συμπτώματα βαθυτέρας νόσου. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἡ πολιτικὴ ζωὴ τῆς χώρας καὶ οἱ ἀνάγκες της ὡς ὑπερδυνάμεως, νὰ ἐξαρτῶνται ἀπ’ τὶς χειρονομίες κάποιων ἐφήβων, θεμιτῶν πάντοτε, διότι ἀλοίμονο, ἂν καταπνίξει μία κοινωνία τὶς αὐθόρμητες ἐκδηλώσεις τῆς νεολαίας της∙ ἀλλὰ στὶς Ἡνωμένες Πόλιτεῖες συμβαίνει, μὲ κίνδυνο νὰ μετατραπεῖ ἡ καθημερινότητά της σὲ κόλαση γιὰ τὰ περασμένα καὶ ξεχασμένα σὲ μεγάλο βαθμό. Ἴσως ὁ πρόεδρος θεωρεῖ αὐτὰ ὡς συμπλήρωμα τῆς αὐταρχικῆς ἐξουσίας του καὶ τῆς ἐξωθήσεως τῆς χώρας σὲ ἀντιδημοκρατικὲς κατευθύνσεις∙ ἀλλὰ παραμένει ἡ εὐθύνη τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας καὶ τοῦ λαοῦ της, μὲ πλούσια ἱστορία στοὺς δημοκρατικοὺς ἀγῶνες. Τὶς εὐθύνες τους ἀναλαμβάνουν ὅλοι τους.