Ἀνατροπὴ σχεδιασμῶν, μετὰ τὴν Σκοπιανὴ ἀποχὴ

Σὲ πλήρη ἀνατροπὴ τῶν κυβερνητικῶν σχεδιασμῶν ὁδηγεῖ ἡ τεράστια ἀποχὴ τῶν Σκοπιανῶν στὸ δημοψήφισμα καὶ σὲ ἐγκατάλειψη ὅλων τῶν μεθοδεύσεων τοῦ Ναπολεοντίσκου γιὰ ἡρωικὴ ἔξοδο ∙ οἱ πολιτικές του ἐκτιμήσεις ἀποδεικνύονται γελοῖες, ἐνῶ ἐξαχνοῦται καὶ ἡ δυνατότητά του διεθνῶν ἐπαφῶν. Ὅσα διακήρυξε στὴν Νέα Ὑόρκη, ὅτι μὲ τὴν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, τελειώνει καὶ ἡ κυβερνητικὴ συνεργασία, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἀναζητεῖ νέα στήριξη στὴν Βουλή, τὴν ὁποία θεώρησε δεδομένη, θεωροῦνται ἀπὸ ὅλους ἄχρηστα πλέον∙ ὁ συνεταιράκιας δὲν ἀπάντησε, ἀλλὰ οἱ πληροφορίες ἔλεγαν ὅτι μεθόδευε τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, μὲ καταγγελίες γιὰ τὸ Σκοπιανό -ἀλλὰ τώρα θεωρεῖ ἄκυρη τὴν συμφωνία-, καὶ ἀντιθέσεως στὰ φορολογικὰ καὶ συνταξοδοτικά, μὲ τὴν δικαιολογία, ὅτι ὑποχρεώθηκε σὲ συμβιβασμό, γιὰ τὴν «σωτηρία» τῆς χώρας∙ τὴν ἴδια στιγμὴ τὸ Μαξίμου καταγγέλλει ἀποστασία καὶ προσφεύγει στὶς κάλπες, μὲ ἀντιδεξιὰ πολωτικὴ προπαγάνδα, στὸ βαθμὸ ποὺ γίνεται, καὶ ἀντιευρωπαϊκὲς κορῶνες, ὅπως πρὸ τετραετίας. Ὁ σχεδιασμὸς εἶναι αὐτός, ἀλλὰ δὲν σημαίνει ὅτι θὰ ἐφαρμοσθεῖ, ὅπως ἔχει προσχεδιασθεῖ∙ ἕνα εἶναι δεδομένο, ἡ πλήρης προετοιμασία του, διότι δὲν βλέπουν ἄλλη διέξοδο. Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἀχίλλειος πτέρνα του, ὅτι ἐπιδεινώνονται πλέον οἱ διαλυτικὲς τάσεις στὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ ἀπομένουν χωρὶς δρόμους ἐπιστροφῆς στὴν προηγούμενη κατάσταση.

Ὁ νέος γραμματέας τοῦ κόμματος ἔχει σημάνει συναγερμό, ὅτι δὲν ὑπάρχει κομματικὸς μηχανισμός∙ σὲ ὅσα σοβαρὰ στελέχη ἀπευθύνθηκε, μὲ τὰ ὁποῖα εἶχε προσωπικὴ γνωριμία καὶ κοινὴ πορεία, ὅλα ἀρνήθηκαν συνάντηση μαζί του. Κλείνει ἑνάμισυ μῆνα στὴν Κουμουνδούρου καὶ δὲν ἔχει γίνει μία σύσκεψη μὲ ὑπεύθυνα στελέχη, διότι κανένα δὲν πατάει στὰ γραφεῖα τοῦ κόμματος∙ τελικὰ βρέθηκε ἡ μέση λύση, νὰ γίνουν τρεῖς τέσσερες συναντήσεις κατὰ θέμα σὲ κεντρικὰ ξενοδοχεῖα, ἀλλὰ ἡ ἀπογοήτευση ἦταν μεγάλη∙ στὶς συσκέψεις τοῦ Σαββάτου, ἀπ’ τὶς μερικὲς δεκάδες στελεχῶν ποὺ εἶχαν προσκληθεῖ μετὰ βίας συμπληρώθηκε διψήφιος ἀριθμὸς κι ἀπ’ αὐτοὺς οἱ περισσότεροι, «λακίσανε», ὅπως ἔλεγε ἕνας τους. Τὸ συμπέρασμα εἶναι σαφέστατο, ἡ ἐπιστροφή τους στὸν ΣΥΡΙΖΑ εἶναι πολὺ δύσκολη, ἢ μᾶλλον ἀδύνατη, κι ὅτι ὅσο παρατείνεται ἡ ἀβεβαιότης καὶ ἐπιτείνετει ἡ κυβερνητικὴ φθορά, τόσο καὶ «παρασύρονται» τὰ ἐλάχιστα καλὰ στελέχη ποὺ ἔχουν ἀπομείνει∙ ὁ πρωθυπουργός, λένε, μπορεῖ τὶς τηλεοπτικὲς ἀνάγκες νὰ τὶς καλύπτει μὲ ἀστυνομικοὺς ἀκροατήριο, ἀλλὰ ἡ προεκλογικὴ ἐκστρατεία ἀπαιτεῖ ἀφοσιωμένο κόσμο. Ἡ ἐπικοινωνιακὴ τακτικὴ ἔπιασε πρὸ τετραετίας, γιὰ δύο λόγους, συνοδευόταν ἡ προπαγάνδα τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ ἀπὸ κόσμο ποὺ πλημμύριζε τοὺς δρόμους, ἀλλὰ οἱ διώξεις κατὰ τοῦ Παναγιώτη Λαφαζάνη καὶ οἱ δηλώσεις Μίκη, γιὰ ταύτιση μὲ Μανιαδάκη ἀποβαίνουν καταλύτης, ἐνῶ ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση καταγγέλλει, ὅτι ἀποκαλύπτουν τὸν καθεστωτισμό του.

Τὸ οἰκονομικὸ ἀδιέξοδο εἶναι τὸ χειρότερο μέσο καταστροφῆς τους∙ οἱ φορολογικὲς ὑποχρεώσεις εἶναι δυσβάστακτες γιὰ πολλοὺς καὶ οἱ διώξεις τῆς Ἐφορίας δὲν αἴρουν τὴν κατάσταση, «οὐκ ἂν λάβοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος»∙ συμβαίνει νὰ ἔχουν πληγεῖ καὶ τὰ σοβαρὰ κομματικὰ στελέχη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀρνηθεῖ καὶ δημόσια θέση, ἀλλὰ καὶ ποὺ εἶναι τὰ μόνα μὲ πρόσωπο στὴν ἀγορά. Οἱ μικρομεσαῖοι καὶ οἱ ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες ἀποτελοῦσαν τὸ κύριο κορμὸ τῆς κομματικῆς στελεχώσεως, μὲ ἐκκίνηση τὴν δεκαετία τοῦ 1960 καὶ τοὺς δημοκρατικοὺς ἀγῶνες∙ τώρα ὅλοι αὐτοί, ἡλικιωμένοι καὶ συνταξιοῦχοι, βλέπουν ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος τοὺς προετοιμάζει γιὰ σύντομη κάθοδο στὸν Ἄδη. Ἀλλά, βλέπουν καὶ τὴν μεθοδικὴ πολιτικὴ ἐξαφανίσεως τῶν μικρομεσαίων, τῆς σπονδυλικῆς στήλης τοῦ Ἑλληνισμοῦ σὲ ὅλες τὶς περιόδους ἀνατάσεώς του∙ τὰ συζητοῦν μὲ τὰ παιδιά τους, διάδοχα στὰ γραφεῖα τους, καὶ ὁμολογοῦν ὅτι αὐτὸ ἰσοδυναμεῖ μὲ ἐθνικὴ προδοσία, ἀνάλογη ἢ καὶ χειρότερη ἐκείνης τοῦ Μακεδονικοῦ. Ἔτσι φεύγουν προτροπάδην, ἀναθεωρώντας μαζὶ καὶ τὶς ἀπόψεις τους, ὄχι μόνο γιὰ τὸ παροδικὸ φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν πορεία τους στὴν ἀριστερά∙ διαπιστώνουν ὅτι κορυφαῖες θέσεις στὴν κυβέρνηση ἔχουν καταλάβει πρόσωπα γνωστά τους γιὰ δύο κυρίως ἐπιδόσεις τους, συμπορεύσεως μὲ τὴν δικτατορία καὶ καταβυθίσεως στὰ πασοκικὰ ἐργολαβικὰ κονδύλια.

Ἡ πορεία τοῦ Σκοπιανοῦ κρίνει τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση σὲ πολλὰ ἐπίπεδα∙ ἂν εὐοδωθοῦν οἱ προσπάθειες ἡρωικῆς ἐξόδου, εὐνοούμενες κι ἀπ’ τὴν ἀποτυχία ἐξασφαλίσεως τοῦ 50% στὸ δημοψήφισμα, τότε τὴν ἑπομένη τοῦ ἀποτελέσματος θὰ ἀξιολογηθεῖ ἡ ὑπόσταση τῶν συνεταίρων. Στὴν διεθνῆ σκηνὴ περισσότερο ἐκτίθενται οἱ Ἀμερικανοί, οἱ ὁποῖοι ἔρριξαν ὅλο τὸ βάρος τους στὴν ἐπιτυχία τοῦ δημοψηφίσματος∙ οἱ Εὐρωπαῖοι περνοῦν σὲ δεύτερη μοῖρα, καθὼς μόνο οἱ Γερμανοὶ ἐξετέθησαν ἀρκετὰ καὶ οἱ Γάλλοι λιγώτερο, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι, μὲ τὸν Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ πρῶτο, τήρησαν ἀποστάσεις ἀσφαλείας. Ἡ ἐπάνοδος τῆς Ἑλλάδος στὸν σκληρὸ πυρῆνα τῆς Εὐρωζώνης εἶναι ἡ ὁλοζώντανη ἐπιθυμία τοῦ λαοῦ μας∙ θεωρεῖ ὡς προσωπική του εὐθύνη τὴν ἀνάδειξη τοῦ Ναπολεοντίσκου -ἔστω κι ἂν ἐλάχιστο ποσοστό του τὸν ψήφισε, ἀλλὰ πολὺ μεγαλύτερο ἀπεῖχε τῆς κάλπης, κι αὐτὸ δὲν τὸ συγχωροῦν στὸν ἑαυτό τους- καὶ ἐπιδιώκουν τὴν συντομώτερη δυνατὴ ἀνατροπή του, χωρὶς ὅμως νὰ καταφεύγουν σὲ ἀκραῖες ἐκδηλώσεις. Ὅλοι ὑφίστανται τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση καὶ βλέπουν μαῦρο τὸν χειμῶνα, ἂν ἐπιβιώσει ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση∙ χειρότερες εἶναι οἱ προβλέψεις γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα, διότι ὅλοι πλέον εἶναι πεπεισμένοι, ὅτι, ἐὰν εὐοδωθεῖ ἡ προδοσία στὸ Μακεδονικό, θὰ ἀκολουθήσουν τὰ ἀλβανικὰ καὶ τὰ τουρκικά, τίποτε δὲν ἐμποδίζει τοὺς ἀτλαντόδουλους στὴν ἐξυπηρέτηση τῶν δεσμεύσεών τους.

Ἕνα εἶναι ὅμως τὸ μεγάλο ἐμπόδιο, ἡ μεταστροφὴ τῆς τεραστίας πλειοψηφίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία καὶ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη∙ παρὰ τὸν καταιγισμὸ τῆς ἀτλαντόδουλης διαπλοκῆς, ὁ ΣΥΡΙΖΑ, μόλις καὶ μετὰ βίας συγκεντρώνει διψήφιο ἀριθμὸ στὶς πραγματικὲς δημοσκοπήσεις, τὶς ὁποῖες ἔχουν στοῦ Μαξίμου, ἀλλὰ καὶ διενεργοῦν δὶς τουλάχιστον τὴν ἑβδομάδα, χωρὶς ὅμως διαφαινόμενη ἀκτίδα σωτηρίας. Τὸ Σκοπιανό, ὅπως ἐξελίχθηκε καὶ οἱ χουντικῆς μορφῆς πολιτικὲς διώξεις, μαζὶ μὲ τὴν πρωτοφανῆ ὑποταγὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου στοὺς Ἀμερικανούς, προκαλοῦν βαθύτατες διεργασίες στὸ ἐκλογικὸ σῶμα∙ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς διανύει τὴν χειρότερη περίοδο ἀντιμερικανισμοῦ στὴν ἱστορία του, ἰδιαιτέρως μετὰ τὶς προκλητικότατες παρεμβάσεις τοῦ ἀνθυπάτου. Στοὺς παλαιότερους ὁ Πιουριφόι μοιάζει μὲ ἀρσακειάδα, στοὺς νεώτερους εἶναι κάτι ἀδιανόητο∙ ἡ κυβερνητικὴ ἀνοχὴ πρὸς τοὺς τρομοκράτες κάθε μορφῆς δείχνει ὅτι οἱ ἀμερικανικὲς ἀντιρρήσεις εἶναι μόνο πρόσχηματικές, ἐνῶ ἀποδεικνύει ὅτι γνωρίζουν τὴν δράση τῶν παρακρατικῶν μηχανισμῶν. Ὅταν ὁ πρόεδρος τῆς Νέας Δημοκρατίας ὑπόσχεται τὴν ἀποκατάσταση τῆς τάξεως στὴν χώρα, διότι χωρὶς τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφαλείας δὲν ὑπάρχει δημοκρατία, βρίσκει εὐήκοον οὖς σὲ ὅλα τὰ κοινωνικὰ στρώματα∙ ἡ ἀριστερὴ ἰδεολογία ἐξαφανίζεται μαζὶ μὲ τὴν φραγκοδουλεία καὶ τὴν ὑποδαύλιση τοῦ ἀντιαμερικανισμοῦ. Ἔχουν ἀντιστραφεῖ ὅλα στὴν πολιτική μας ζωή, ἡ δεξιὰ προασπίζεται τὰ ἐθνικὰ καὶ κοινωνικὰ συμφέροντα καὶ ἡ ἀριστερὰ ἐξαφανίζεται ὡς ἀνάλγητη κοινωνικὰ καὶ δουλικότατη.