Ἡ ἀποτυχία τοῦ δημοψηφίσματος στὰ Σκόπια θεωρεῖται, στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους, ὡς κόλαφος γιὰ τὴν ἀμερικανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική∙ εἶχαν ἐπενδύσει τὰ πάντα στὴν ἐκστρατεία γοητείας τους καὶ εἰσέπραξαν τὴν περιφρόνηση, ἀπ’ τὸν φτωχότερο λαὸ τῆς Εὐρώπης. Ταυτοχρόνως ἀντιμετωπίζουν καὶ τὴν ἔντονη δυσαρέσκεια ὅσων Εὐρωπαίων ἔπεισαν νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν, ἐνῶ καὶ ἡ ἀντιρωσικὴ πολιτικὴ πλήττεται καίρια∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ὑφίσταται τὶς συνέπειες τῶν ἐπιλογῶν του. Ἡ ἀτλαντικὴ δουλεία του εἶναι πλέον ὀφθαλμοφανὴς σὲ ὅλους, καθὼς συνοδεύεται κι ἀπ’ τὸ φασιστικὸ κράτος παρακολουθήσεων καὶ διώξεων τοῦ Μανιαδάκη∙ μᾶλλον προηγοῦνται αὐτά, ἀλλὰ ἀποδεικνύουν, ὅτι δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα προβολῆς ἀντιρρήσεων, οὔτε καὶ γιὰ καθημερινὰ καὶ τὰ δημοκρατικά μας δικαιώματα. Σὲ κανονικὴ μπανανία μετατρέπει τὴν χώρα, ἐναντίον πρωτίστως καὶ τῶν πρώην συντρόφων του.