Τὴν προσωπική τους ἐπιβίωση ἐπιδιώκουν, ὅσοι ἀσκοῦν ἐσωκομματικὴ κριτικὴ κατὰ τοῦ Ναπολεοντίσκου, εἴτε ὡς πρώην ὑπουργοί, οἱ ὁποῖοι καὶ προβάλλονται, εἴτε οἱ ἀνώνυμοι, ποὺ εἶναι οἱ περισσότεροι καὶ οἱ πιὸ δυναμικοί∙ βλέπουν ὅλοι τους ὅτι ἔχει τελειώσει ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση καὶ προσπαθοῦν νὰ ἀποκτήσουν προσβάσεις στὰ σοβαρὰ στελέχη τῆς παλαιᾶς ἀριστερᾶς, τὰ ὁποῖα ἔχουν προστρέξει στὸν Παναγιώτη Λαφαζάνη. Οἱ φασιστικῆς μορφῆς πολιτικὲς διώξεις καὶ ἡ ἀμερικανοδουλεία ὁδήγησαν τοὺς ἀριστεροὺς ὅποιας παραλλαγῆς στὴν ἀποξένωση καὶ ἐμετικὴ ἀποστροφὴ ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἀναζητώντας ἄλλη ἔκφραση∙ ὁ ἄκρατος φιλοαμερικανισμὸς φέρει τὸ Μαξίμου σὲ σύγκρουση μὲ τὴν τεράστια πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, καθὼς διέρχεται τὴν χειρότερη περίοδο ἀντιαμερικανισμοῦ, μὲ μοναδικὴ ἐγγύηση ἐθνικῆς ὀντότητος τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη. Οἱ ὧρες εἶναι πολὺ κρίσιμες, καθὼς δὲν ὑπάρχει κανεὶς στὴν κυβέρνηση μὲ ὑπεύθυνη στάση γιὰ τόσο δύσκολες στιγμές. Ἡ μικρονοϊκότης, συνδυασμένη μὲ τὴν δουλικότητα, κυριαρχοῦν ἀπολύτως.