Σὲ μόνιμη κατάσταση παρακρούσεως βρίσκεται ὁ Ναπολεοντίσκος, ὅπως ἐπιβεβαιώνεται ἀπ’ τὶς κινήσεις του∙ ἔτσι, στὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἀποδέχεται τὴν διακήρυξη τῆς ἐπεκτάσεως τῆς αἰγιαλίτιδος ζώνης μόνο στὸ Ἰόνιο, ἀναγνωρίζοντας, ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ πράξη μειοδοσίας πρὸς τὴν Τουρκία, ὅπως τὸ κατήγγειλε ὁλόκληρη ἡ ἀντιπολίτευση, ἡ ἀναγνώριση τῆς τακτικῆς διώξεων κατὰ τῶν δημοσιογράφων καὶ ἡ παρανοϊκὴ κανονικὰ πρόταση, πρὸς τοὺς πολιτικοὺς ἀρχηγοὺς καὶ τὸν Κυριάκο Μητσοτάσκη ἰδιαιτέρως, γιὰ προσωπικὴ ἐνημέρωση γιὰ τὰ μυστικὰ κονδύλια, ἀλλὰ ὄχι καὶ στὸν συνεταιράκια, ὁ ὁποῖος ἀνακίνησε τὸ θέμα. Φαίνεται, ὅτι ἔχουν διακόψει τὶς διπλωματικές τους σχέσεις καὶ ἀναμένει ἀπ’ τὸν ὑπουργὸ Ἀμύνης, νὰ τὸν καλέσει σὲ ἀκρόαση, ὅπως ἔκανε μὲ τὸ γεῦμα στὴν Λέσχη Ἀξιωματικῶν∙ ἡ διαφωνία του στὸ Σκοπιανὸ εἶναι τὸ ἄλλο θέμα τῆς συγκρούσεώς τους, διότι ὁ πρωθυπουργὸς ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τῆς ἐγκρίσεως τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν ἀπ’ τὴν Βουλὴ τοῦ κρατιδίου, ἐνῶ ὁ κυβερνητικὸς ἑταῖρος χαρακτήρισε τὴν διαδικασία ἐξαγορᾶς καὶ ξένων ἐπεμβάσεων ὡς ντροπή. Ἡ μεθόδευση τῆς συγκρούσεώς τους εἶναι τὸ ζητούμενο δι’ ἀμφοτέρους, ὥστε νὰ κερδίσει ἕκαστος στὴν κοινὴ γνώμη στὶς ἀναπότρεπτες πλέον ἐκλογές∙ ὁ συνεταιράκιας δείχνει, ὅτι διαθέτει καὶ τὴν κάλυψη τῶν Ἀμερικανῶν, οἱ ὁποῖοι ἐλπίζουν στὴν ἐνίσχυση τῶν ἀκροδεξιῶν κομμάτων, σὲ ἀντιπερισπασμὸ πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία.
Τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι στὰ ἀριστερά -κατὰ τὴν συμβατικὴ ὁρολογία, ἀφοῦ ὁλόκληρη ἡ κυβέρνηση θεωρεῖται πλέον φασιστικὴ ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη καὶ περισσότερο ἀπ’ τοὺς ἀριστερούς, μετὰ τὶς πολιτικὲς διώξεις κατὰ τοῦ Παναγιώτη Λαφαζάνη, κατὰ δημοσιογράφων καὶ τὶς παρακολουθήσεις τῶν τηλεφώνων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπικριτῶν της στὶς πλατεῖες καὶ στὰ καφενεῖα τῶν λαϊκῶν συνοικιῶν-, μετὰ καὶ τὴν παραίτηση τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν∙ φαίνεται ὅτι ὁ φιλόδοξος πολιτικὸς ἀποβλέπει στὴν πλήρη αὐτονόμησή του, καθὼς προβάλλει τὸ σχῆμα του, «Πράττω», καὶ τοὺς πέντε βουλευτὲς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦν, ἐνῶ δὲν εἶναι ἄμοιρη ἐνδιαφέροντος καὶ ἡ δημοσίευση τμημάτων τῆς ἐπιστολῆς του πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ σὲ φιλοκυβερνητικὴ ἐφημερίδα, μεγάλου οἰκονομικοῦ παράγοντος. Στοὺς πολιτικοὺς κύκλους λέγονται πολλά, γιὰ προσέγγιση κομματικῶν στελεχῶν ποὺ ἔχουν ἀποχωρήσει ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, γιὰ ἔνταξή τους στὸ σχῆμα του καὶ γιὰ τὴν αὐτόνομη κάθοδό του στὶς κάλπες, μὲ σημαία ἀριστερή, ἀλλὰ καὶ κάλυψη ἀμερικανικὴ στὴν πράξη, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο∙ ὁπωσδήποτε αὐτὰ εἶναι οἱ πρῶτες κινήσεις καὶ σκέψεις, ἀλλὰ δείχνουν ὅτι ἡ ρευστότης εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς κι ὅλοι ἀναβαπτίζονται σὲ αὐτήν. Στὸ Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν δύο πράγματα, τὴν πλήρη διάλυση τοῦ κομματικοῦ μηχανισμοῦ καὶ τὴν ἀναζήτηση ἐκφράσεως μεγάλου μέρους τῶν παλιῶν ἀριστερῶν, διότι αἰσθάνονται προδομένοι ἀπ’ τὴν κυβέρνηση.
Οἱ προσπάθειες ἐπιβολῆς πολώσεως ναυάγησαν πλέον ὁριστικά, ὅσο κι ἂν τὶς ἐπαναλαμβάνουν κάποιοι στὸν περίγυρο τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ οὔτε ὁ ἴδιος ἄλλωστε τὴν ἐπιχειρεῖ, παρὰ μόνο διὰ λόγους ἀδρανείας -ἂν καὶ δὲν καταλαβαίνει καλὰ τὴν ἔννοια τῆς λέξεως-, καθὼς στερεῖται πλέον πολιτικοῦ προσδιορισμοῦ. Εἶχε ὡς ἔκφρασή του τὴν ἀριστερά, πέραν τῶν ἀντιμνημονιακῶν καὶ ἀντιευρωπαϊκῶν κραυγῶν, ἀλλὰ αὐτὰ τελείωσαν δραματικά, κι εἶναι τώρα ὁ χειρότερος ὑπηρέτης τῶν μνημονίων καὶ τῆς δουλικῆς ἀποδοχῆς κάθε αἰτήματος τῶν δανειστῶν καὶ τῶν ἀτλαντικῶν κέντρων, ὅπως καὶ τῶν ποικίλων παρακρατικῶν μηχανισμῶν∙ ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὰ μνημόνια χάθηκε στὸ Μάτι, ὅπου ἀποδείχθηκε ἡ ἐγκληματικὴ ἀδιαφορία τῶν ὑπουργῶν του καὶ τοῦ ἰδίου, ἀλλὰ καὶ ἡ διάλυση τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, ἐνῶ τὰ σκάνδαλα ξεφυτρώνουν ταχύτερα κι ἀπ’ τὰ μανιτάρια αὐτὴ τὴν ἐποχή. Οἱ χαλκευμένες δημοσκοπήσεις δείχνουν διψήφιο ἀριθμὸ διαφορᾶς καὶ οἱ πραγματικὲς κυλιόμενες κατὰ βδομάδα διπλάσιο τουλάχιστον∙ αὐτὸ σημαίνει ὅτι στὴν κάλπη θὰ γίνει τριπλάσιος, καθὼς ὁ πάτος εἶναι ἄγνωστος γιὰ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὅταν δὲν πατάει κανεὶς στὰ κομματικὰ γραφεῖα καὶ οἱ προειδοποιήσεις ἀπ’ τὴν Κουμουνδούρου, γιὰ πρόβλημα στὴν συμπλήρωση τῶν ψηφοδελτίων, πολλαπλασιάζονται. Μερικοὶ μάλιστα φοβοῦνται, ὅτι, ἡ συνεργασία τῶν ἀριστερῶν κομμάτων, ἴσως καὶ ἐκείνου τοῦ Νίκου Κοτζιᾶ, δύναται διαμορφῶσαι συνθήκας προσελκύσεως τῶν περισσοτέρων ἀριστερῶν ψηφοφόρων τῶν τελευταίων ἐκλογῶν.
Ἡ παράκρουση ἐπιβεβαιώνεται κι ἀπ’ τὴν προσφυγὴ σὲ ὀφθαλμοφανῆ ψέμματα ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο∙ διακήρυξε ὅτι ἀπεδέχθη ἡ Ἐπιτροπὴ τὴν μὴ περικοπὴ τῶν συντάξεων, διότι δὲν περιελήφθη ἡ χώρα μας σὲ ἐκεῖνες ποὺ ἔχουν ὑπερβολικὸ ἔλλειμμα. Ἀλλά, ἐμεῖς ἔχουμε πλεόνασμα κι ἀναμένεται ἡ ἀφιξη τῶν ἐλεγκτῶν ἐντὸς τῶν ἡμερῶν, γιὰ τὴν διερεύνηση τῶν στοιχείων, ἂν ἰσχύουν αὐτὰ ποὺ ἔχει ὑποβάλει ἡ κυβέρνηση ἢ ὄχι, καὶ μετὰ στὸ ἑπόμενο Γιούρωγκρουπ θὰ συζητηθεῖ τὸ θέμα τῶν συντάξεων∙ ἡ βιασύνη στὴν ἐξαγγελία δὲν εἶναι μόνο θέμα μικρονοηκότητος, ἀλλὰ ψυχολογικῆς καταστάσεως. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἐπαφή, ὄχι μόνο μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα ἢ μὲ τὰ ὅσα ἀκούει στὸ Εὐρωσυμβούλιο, ἂν τὰ ἀκούει ἢ μᾶλλον ἂν περνοῦν αὐτὰ ποὺ ἀκούει στὸ μυαλό του, ἀφοῦ δὲν καταλαβαίνει καμμία ξένη γλῶσσα κανονικά, ἀλλὰ οὔτε ἀντιλαμβάνεται τὰ ὅσα διαβάζει∙ οἱ ὑπηρεσίες τὸν ἐνημέρωσαν, ὅτι οἱ ἐπιστολὲς ἀφοροῦσαν τοὺς ἐλλειμματικοὺς προϋπολογισμούς, κι ὄχι τὸν δικό μας. Πολλοὶ στὴν κυβέρνηση καὶ περισσότεροι στὸν περίγυρο τῶν φίλων του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ οἱ συμπαραστάτες μεγάλοι οἰκονομικοὶ παράγοντες, διερωτῶνται, τὸ πῶς ἀντιμετωπίζεται ἡ κατάσταση∙ τὴν ἀπόφαση νὰ μεταβεῖ στὴν Λέσχη Ἀξιωματικῶν τὴν πῆρε μόνος του, λέγεται, κι οἱ σοβαροὶ συνομιλητές του ἐξερράγησαν. Δὲν εἶχε σκεφθεῖ, λένε, ὅτι αὐτὸ σημαίνει ὑπαγωγή του σὲ ὑποτακτικὸ τοῦ συνεταιράκια.
Τὴν μαζικὴ διαρροὴ ἀπ’ τὸ κόμμα του μᾶλλον τὴν καταγράφει, διότι δὲν ἀναφέρει πλέον στοὺς δημοσκόπους του τὸ παλιὸ ἐπιχείρημα, ὅτι, «ἐγὼ θὰ τὰ ἀλλάξω ὅλα», παρὰ δέχεται πολὺ σκεπτικὸς τὶς παρατηρήσεις τους∙ γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα τῶν ἀντιδράσεών του, ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι ὡς δειλὸς καὶ ἀγράμματος ἐντελῶς, ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβει τὰ ἱστορικὰ παραδείγματα ποὺ τοῦ ἀναφέρουν, ὅπως ὅτι ἔχει γίνει ὁ πιὸ ἀμερικανόδουλος πρωθυπουργὸς στὴν ἱστορία μας. Οὔτε στὴν δραματικὴ μεταπολεμικὴ περίοδο οἱ τότε πρωθυπουργοί, ποὺ περίμεναν τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Ἀμερικανοῦ Ἐπιτρόπου γιὰ τὴν ἔγκριση τῶν δαπανῶν τῶν ἰδίων καὶ τοῦ βασιλέως, δὲν ἔλεγαν σὲ ὅλα ναί∙ πρόβαλαν τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα κι ἔλεγαν ὄχι, ὁπότε τὴν ἑπομένη τοὺς ἔδιωχναν, ἀλλὰ τὴν ἴδια στάση τηροῦσε κι ὁ ἑπόμενος κι ὁ μεθεπόμενος, λιτοδίαιτοι καὶ ρακένδυτοι οἱ περισσότεροι. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀναδεικνύεται ἐθνικὸς ἡγέτης, μὲ τὸ ὄχι, ὅταν χρειάζεται, ὅπως στὸ Σκοπιανὸ ἢ τὶς ἐπικρίσεις του πρὸς τοὺς Εὐρωπαίους γιὰ τὴν στάση τους, παρ’ ὅλο ὅτι εἶναι ὁ ἐκλεκτός τους, στὴν ἐνημέρωση τῶν ἑλληνικῶν προβλημάτων∙ ἡ Νέα Δημοκρατία ἀποτελεῖ τὸν πόλο ἕλξεως τῶν διαρροῶν ἀπ’ τὰ κυβερνητικὰ σχήματα καὶ ἀπ’ τὴν ἀποχή. Ἡ δήλωση τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, «ἐμεῖς γιορτάζουμε τὴν νίκη στὸ Ναυαρῖνο, αὐτοὶ βουλιάζουν στὴν Πρέσπες», ἑνότητα ἀποπνέει.