Ἡ δοκιμασία τῆς Ἰταλίας ἀποβαίνει δυσκολώτερη πολιτικὰ γιὰ τὴν Εὐρώπη, παρὰ οἰκονομικά∙ ἄλλωστε καὶ οἱ ἑταῖροι στὴ Ρώμη ἀποβλέπουν περισσότερο στὴν καλλιέργεια ἐθνικιστικοῦ κλίματος στὴν χώρα, παρὰ στὰ οὐσιαστικὰ ἀποτελέσματα. Στὸν προϋπολογισμό, μᾶλλον θὰ ὑποχωρήσουν, ἀλλὰ σταδιακά, τηρώντας τὰ δημαγωγικὰ προσχήματα, διότι οἱ ἀγορὲς εἶναι ἀδυσώπητες καὶ δὲν ἐπιδέχονται παιχνίδια∙ ἡ Ἰταλία ἐκτὸς Εὐρωζώνης εἶναι καταδικασμένη σὲ βαθύτατη κρίση, πολὺ χειρότερη ἀπ’ τὴν ἑλληνική. Οἱ κινήσεις τῶν δύο μετρᾶνε, ἐνῶ στὸν ἑλληνικὸ προϋπολογισμὸ τὰ προβλήματα εἶναι δυσκολώτερα∙ ἡ μὴ περικοπὴ τῶν συντάξεων μᾶλλον εἶναι ἀδύνατη, μὲ μοναδικὴ παραχώρηση τὴν σταδιακὴ ἐφαρμογή της, διότι οἱ πιέσεις τῶν ἀγορῶν ἐπιτείνονται, ἐνῶ καὶ τὰ δημόσια ἔσοδα κάμπτονται καὶ δὲν διαφαίνεται προοπτικὴ βελτιώσεώς τους. Ἡ διέξοδος εἶναι πολιτική, οἱ ἐκλογὲς καὶ ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης. Ἡ δειλία τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ οἱ ἀτλαντικὲς δεσμεύσεις του στὸ Σκοπιανὸ εἶναι τὰ ἐμπόδια.