Ἡ σινοϊαπωνικὴ προσέγγιση ἐπετεύχθη, κατὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Ἰάπωνος πρωθυπουργοῦ στὸ Πεκῖνο∙ οἱ δύο μεγάλοι τῆς Ἀνατολικῆς Ἀσίας συμφώνησαν στὴν διεύρυνση τῶν οἰκονομικῶν τους σχέσεων καὶ στὴν ἑνιαία ἀντιμετώπιση τοῦ ἐμπορικοῦ πολέμου καὶ τῶν νομισματικῶν προβλημάτων∙ μάλιστα προχώρησαν στὴν σύσταση κοινοῦ Ταμείου, τριάντα δις δολλαρίων, στὰ ἐθνικά τους νομίσματα, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση σοβαρῶν νομισματικῶν κρίσεων. Ἡ συμφωνία θεωρεῖται ὡς πρῶτο βῆμα τῆς Ἰαπωνίας στὴν ἀποδέσμευση τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν της ἀπ’ τὸ δολλάριο, ἔστω κι ἂν δὲν σημαίνει τὴν κανονικὴ ἀποδολλαριοποίησή τους∙ πάντως ὁ ὀμφάλιος λῶρος τοῦ Τόκυο μὲ τὴν Οὐάσιγκτον, ἂν δὲν κόβεται πλήρως, τουλάχιστον ἀποδυναμώνεται σημαντικά. Οἱ Ἰάπωνες ἔχουν ἀνησυχήσει πολὺ ἀπ’ τὶς συμφωνίες τῆς Κίνας μὲ τὶς Ρωσία, Ἰνδίες καὶ ἄλλες ἀναδυόμενες χῶρες, γιὰ τὴν διενέργεια τῶν συναλλαγῶν τους στὰ νομίσματά τους καὶ μὲ τὴν σύσταση μηχανισμῶν γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν συναλλαγῶν σὲ κάθε ἐπίπεδο.