Πρὸς νέα ἀτλαντικὴ ἰσορροπία ὁδηγοῦνται Εὐρώπη καὶ Ἡνωμένες Πολιτεῖες μετὰ τὶς ἐνδιάμεσες ἐκλογὲς στὶς τελευταῖες∙ ὁ προστατευτισμὸς καὶ ὁ ἀπομονωτισμὸς τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ περιορίζεται σημαντικά, ἂν δὲν παραμερίζεται, καθὼς τὸ προέχον εἶναι ἡ ἀναμέτρηση μὲ τοὺς Δημοκρατικοὺς στὸ Κογκρέσσο. Ἡ Εὐρωζώνη, ἀπ’ τὴν ἄλλη διανύει δύσκολη περίοδο, μὲ τὴν ἐκκρεμότητα στὴν Γερμανία, ὡς πρὸς τὴν παραμονὴ τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ στὴν καγκελαρία, τὴν ὑποχώρηση τῆς δημοτικότητος τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν στὴν Γαλλία καὶ τὸ ἰταλικὸ καὶ ἑλληνικὸ πρόβλημα ἐπίκαιρα πάντοτε. Πάντως ἡ νίκη τῶν Δημοκρατικῶν ἀντανακλᾶ ὑποχώρηση τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ ὡς συνέχεια τῶν εὐρωσκεπτικιστικῶν καὶ ἐθνικιστικῶν τάσεων στὴν Εὐρώπη∙ οἱ Εὐρωπαῖοι μετακινοῦνται πολιτικὰ καὶ ἐγκαταλείπουν τὶς δυνάμεις τῆς μεταπολεμικῆς εὐημερίας, ἀλλὰ δὲν ταυτίζονται μὲ τὴν ἀκροδεξιά, ὅσο κι ἂν ἐνισχύει αὐτὴ τὶς θέσεις της. Ἡ συνεκτικὴ δύναμη τοῦ εὐρὼ ἀποτελεῖ τὸν κύριο καὶ ἀρκετὰ ἰσχυρὸ μάλιστα συνεκτικό τους κρίκο.