Στὴν συστηματικὴ παραμέληση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐπιδίδεται ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ προφανεῖς σκοπούς∙ διόρισε διοικητὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, χωρὶς τουλάχιστον τὴν ἐνημέρωσή του, διότι ὑπάγεται ἡ ἱερὰ πολιτεία στὴν πνευματικὴ δικαιοδοσία του, ἐνῶ προχώρησε καὶ στὴν συμφωνία μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, χωρὶς προηγούμενη συνεννόηση μαζί του, ὅταν Κρήτη καὶ Δωδεκάνησα ὑπάγονται σὲ αὐτό. Φυσικά, ἡ συμφωνία ἦταν ἁπλὴ σαπουνόφουσκα, ἀλλὰ ὑπογείως κρύβεται ἡ ὑπονόμευση τοῦ ρόλου τοῦ οἰκουμενικοῦ θρόνου στὴν ὀρθόδοξη κοινότητα∙ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο παραμένει ἡ μητέρα ἐκκλησία ὅλων τῶν ἄλλων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν καὶ ὁ προκαθήμενός της, τὸ πρῶτο μεταξὺ ἴσων. Ὁπωσδήποτε τὰ προβλήματα εἶναι πολλὰ καὶ μὲ τὴν ἐθνικιστικὴ πολιτικὴ τῆς Ἄγκυρας περισσότερα∙ ἀλλὰ δὲν χρειάζεται νὰ τὰ ἐπιδεινώνει ἡ μειοδοτικὴ στάση τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης τῶν ἡμερῶν μας.