Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ Brexit στὶς 29 Μαρτίου εἶναι τὸ μόνο δεδομένο στὶς σχέσεις Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ Βρεταννίας, καθὼς πιστεύεται ὅτι καὶ τὸ Εὐρωσυμβούλιο τῆς Κυριακῆς δὲν ἀλλάζει τὰ πράγματα∙ τὸ πρόβλημα ἀφορᾶ τοὺς Βρεταννοὺς πολιτικούς, τὴν πρωθυπουργὸ καὶ τοὺς ἀντιπάλους της, ἐντὸς τοῦ Συντηρητικοῦ κόμματος καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ. Ἡ συμφωνία δύσκολα πολὺ θὰ ἐγκριθεῖ ἀπ’ τὴν Βουλὴ τῶν Κοινοτήτων, ὅσο κι ἂν τὸ καθυστερήσει ἡ Τερέζα Μαίυ, μέχρι τὰ Χριστούγεννα θὰ γίνει ἡ ψηφοφορία∙ τὰ ἐσωκομματικὰ μᾶλλον θὰ τρέχουν, καθὼς καὶ τὸ δίλημμα τῆς πρωθυπουργοῦ, «μετὰ ἀπὸ μένα τὸ χάος», δὲν μετράει στὸν παραδοσιακὸ Ἐγγλέζο, μὲ τὴν προσήλωσή του στὸ αὐτοκρατορικὸ μεγαλεῖο καὶ στοὺς ἀτλαντικοὺς δεσμούς. Ἀντιθέτως, οἱ βιομηχανικοὶ καὶ οἱ τραπεζικοὶ κύκλοι εἶναι πολὺ ἀνήσυχοι∙ τὸ Σίτυ βλέπει καθημερινὰ τὴν ἀπαξίωσή του, ἐνῶ ἡ πτώση τῶν ψηφιακῶν ἑταιρειῶν στὴν Γουὼλ Στρὴτ ἔχει ἀντανακλάσεις καὶ στὸ Λονδίνο.