Εἰκόνες πολιτικῆς ἀφανείας

Τὴν εἰκόνα προσωπικῆς ἀφανείας δίδει ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὴν παταγώδη ἀποτυχία του στὴν ἐλάχιστη συσπείρωση τοῦ κόμματός του, ὅπως φάνηκε στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ καὶ στὶς ταχύτατες διαδικασίες ἑνοποιήσεως τῶν ἀριστερῶν σχημάτων ἐν ὄψει πολιτικῶν ἐξελίξεων∙ ὅλες οἱ πρωτοβουλίες του τοὺς τελευταίους μῆνες, ἂν ὄχι ἔτη, ἐθεωρήθησαν θνησιγενεῖς ἀπ’ τὰ κομματικὰ στελέχη, στὰ ὁποῖα προστίθενται καὶ πολλοὶ ὑπουργοὶ πλέον, ἐνῶ ἔχει ἀπομείνει μόνο ἡ καμαρίλα τοῦ Μαξίμου ἡ ὁποία τὸν στηρίζει ἀκόμη. Οἱ ἀποχωρήσαντες ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ πρὸ τριετίας ἐπιδίδονται σὲ ἀτελίσφορες συζητήσεις, ὅπως ὅλοι στὴν ἑλληνικὴ ἀριστερά, γιὰ τὴν κάθοδό τους στὶς κάλπες σὲ ἑνιαῖο σχῆμα∙ μερικοὶ ὑποστηρίζουν, ὅτι μποροῦν νὰ συγκεντρώσουν καὶ 5%, ἐνῶ οἱ πιὸ αἰσιόδοξοι δὲν ἀποκλείουν νὰ προσελκύσουν περισσότερους ψήφους κι ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ. Ἕνα θεωροῦν δεδομένο, καὶ μᾶλλον δὲν ἔχουν ἄδικο, ὅτι διαμορφώθηκε ἕνα τεράστιο ἀκάλυπτο κενὸ στὰ ἀριστερὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ …