Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπαναβεβαίωσε τὴν μικρονοηκότητά του, κατὰ τὴν πρόσφατη διακριτικὴ ἐπίσκεψή του στὸ Μάτι καὶ τὴν συζήτησή του, μὲ κατοίκους τῆς περιοχῆς, γιὰ τὰ προβλήματα τῆς ἑκατόμβης ἀπὸ τὴν πυρκαϊά∙ καμιὰ τριανταριὰ ἦταν ὅλοι οἱ προσκληθέντες, μὲ πολὺ αὐστηρὰ κριτήρια κομματικῆς πειθαρχίας, καὶ τὸν ἀστυνομικὸ κλοιό, γύρω ἀπ’ τὸ καφέ, ἀποπνικτικό. Τότε εἶπε τὸ ἀμίμητο, στὴν γυναῖκα ποὺ διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὴν καθυστέρηση στὴν καταβολὴ τοῦ ἐπιδόματος, 2000 εὐρώ: «Καὶ νὰ τὰ ἔπαιρνες τὰ 2000, θὰ τὰ σπατάλαγες!» Ἀλλὰ καὶ ρώτησε, τὴν συντονίστρια κομματική, γιὰ κάποιον ποὺ ρώτησε κάτι ἐνοχλητικό: «Αὐτὸς δικός μας εἶναι;» Ὅλοι πάγωσαν∙ κατάλαβαν, ὅτι δὲν τοῦ κόβει τοῦ παιδιοῦ καὶ τὰ ἔχει μονίμως χαμένα, ἔλεγαν…