Τὴν πρώτη του ἀναφορά, γιὰ πιθανὴ ὑπαναχώρηση στὸ Σκοπιανό, ἔκανε ὁ Ναπολεοντίσκος, ἂν ὁ Σκοπιανὸς πρωθυπουργὸς δὲν ἐγκαταλείψει τὶς ἀλυτρωτικὲς βλέψεις του, γιὰ ἐθνότητα καὶ γλῶσσα∙ ἀφορμὴ ἦταν οἱ ἀντεγκλήσεις μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη στὴν Βουλή, ἀλλὰ αἰτία, ἡ διαφαινόμενη ἀμφίβολη πλειοψηφία καὶ οἱ ριζικὲς ἀλλαγὲς στὴν ἀμερικανικὴ πολιτική. Οἱ ἐπικρίσεις κορυφαίων στελεχῶν τῆς ὁμογένειας καὶ τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος, ὅτι ἀποτελεῖ προδοσία τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ἔχουν συζητηθεῖ ἀρκετὰ στοὺς πολιτικοὺς κύκλους∙ ὁ ἀντίκτυπος τῶν ἀντιδράσεών τους μετράει, ἐνῶ καὶ στὰ Σκόπια ἡ θέση τοῦ πρωθυπουργοῦ ἔχει ἀποδυναμωθεῖ ἀρκετά. Ἄλλωστε, εἶναι καὶ ἐξωκοινοβουλευτικός, ἐνῶ καὶ ὁ ἀέρας τοῦ ἀμερικανικοὺ ὀνείρου ἔφθασε στοὺς ὀκτὼ βουλευτὲς τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ ὄχι στὸν λαό.