Ἡ ἐπίδειξη πρωτοφανοῦς φασιστικῆς βίας συνόδευσε τὴν ὁμιλία τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Θεσσαλονίκη, μὲ τοὺς νοικασμένους ἀκροατές, καθὼς ἡ εἴσοδος στὸ Ἀλεξάνδρειο γινόταν μὲ τὴν ἐπίδειξη τῆς ταυτότητος καὶ τὸν ἔλεγχο τῆς παρουσίας, μᾶλλον γιὰ τὴν δικαιολόγηση τῆς ἀνταποδόσεως∙ ἔξω ἀπ’ τὸ Παλαὶ ντὲ Σπὸρ τὰ ΜΑΤ συγκρούονταν μὲ τοὺς διαδηλωτὲς ὑπὲρ τῆς Μακεδονίας, ἐνῶ γίνονταν καὶ προληπτικὲς συλλήψεις καὶ κρατήσεις δεκάδων διαδηλωτῶν στὴν Ἀστυνομικὴ Διεύθυνση, γιὰ «ἐξακρίβωση» στοιχείων. Τὶς μαῦρες μέρες τῆς χούντας καὶ τοῦ ψυχοπαπποῦ του μᾶς θύμισε, ἐπειδὴ σὲ περίοδο δημοκρατίας δὲν ἔχει συμβεῖ παρόμοια ἄσκηση ὁλοκληρωτικῆς ἐξουσίας∙ ὅσοι διαμαρτυρήθηκαν κατὰ τὴν ὁμιλία, βγῆκαν ἔξω σηκωτοί, κι ἂς ἔλεγε τὰ δικά του ἀπ’ τὸ βῆμα…