Τὸ Σαββατοκύριακο ἔκρινε τὴν πορεία πρὸς τὶς ἐκλογὲς σὲ σύντομο χρόνο καὶ τὴν μεγαλειώδη νίκη τῆς Νέας Δημοκρατίας∙ ὁ Ναπολεοντίσκος σχεδίασε τὴν ὁμιλία του στὴν Θεσσαλονίκη, ὡς ἀπάντηση στὸ 12ο συνέδριο τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἀπέτυχε παταγωδῶς∙ ἦταν ἀναμενόμενο, πάντοτε τὰ κόμματα στὴν δημοκρατική μας παράδοση σέβονταν τὶς ἐκδηλώσεις τῶν ἀνταγωνιστῶν τους, κι ἀπέφευγαν τὴν ταύτισή τους τὴν ἴδια μέρα, ἐκτὸς κι ἂν ἦταν προεκλογικὴ περίοδος. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀποφάσισε τὴν ἐπιχείρηση ἀπαξιώσεως τῶν ἐξαγγελιῶν τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ προέδρου του στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου ἤλπιζε ὅτι θὰ συγκέντρωνε κόσμο καὶ θὰ «περνοῦσε» τὴν προδοσία του στὸ Μακεδονικό∙ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν καταστροφικὸ γιὰ τὸν ἴδιο καὶ οἱ ἐπικρίσεις ἐναντίον του πολλαπλασιάζονται, ἐνῶ φουντώνει καὶ τὸ σκάνδαλο τοῦ βοηθοῦ μὲ τὶς παράκτιες ἑταιρεῖες καὶ τοὺς ἄλλους τροφίμους τῆς καμαρίλας νὰ σκάζουν μύτη ὁσονούπω, ὅπως κυκλοφορεῖ στὰ κυβερνητικὰ κλιμάκια. Οἱ μεθοδεύσεις ἔπεισαν τοὺς πάντες, ὅτι στὴν Θεσσαλονίκη χρησιμοποίησαν τακτικὴ δικτατορίας σὲ ὅλα τους, προληπτικὲς συλλήψεις, ΜΑΤ καὶ δακρυγόνα∙ τρόμαξαν καὶ πολλοὶ μέσα στὸ κόμμα -ὅσοι ἔχουν ἀπομείνει δηλαδή!- ἐνῶ στὰ καφενεῖα καὶ στὶς πλατεῖες τῶν λαϊκῶν συνοικιῶν ἀγανάκτησαν καὶ οἱ τελευταῖοι βουβοὶ ὑποστηρικτὲς τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης. Ὅλοι ρωτοῦσαν τοὺς μεγαλύτερους, «ἔτσι γίνονταν στὴν χούντα;»
Οἱ φόβοι ἐπιταχύνσεως τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων, δι’ ἀσήμαντον ἀφορμήν, εἶναι διάχυτοι στὰ λίγα μὲ συνετῆ σκέψη ἀκόμη κυβερνητικὰ στελέχη∙ «τί κάνατε, ρέ;» ρωτοῦσαν τοὺς ὑπεύθυνους καὶ κανένας δὲν ἀναλάμβανε τὴν εὐθύνη καταστρώσεως τοῦ σχεδίου, τὰ ρίχνει ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. «Δικαιώνονται, ὅσοι μᾶς κατηγοροῦν γιὰ φασιστικὸ καθεστώς», εἶναι τὸ ἐπιχείρημά τους∙ τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι βαθύτερο, διότι ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ ἡ καμαρίλα γύρω του δὲν καταλαβαίνουν τίποτε, ἢ μᾶλλον, «δὲν διαθέτουν αἰσθητήρια ὄργανα, γιὰ νὰ καταλάβουν τὴν κατάσταση», ἐκμυστηρεύεται σοβαρὸς δημοσκόπος στὸν περίγυρό του. Ἡ ἀποκοπὴ ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία φαίνεται κι ἀπ’ τὸν ἄγαρπο τρόπο ποὺ ἐμφανίζουν τὴν πολιτική τους ἀπήχηση∙ νοικιάζουν πούλμαν, μεταφέρουν τοὺς «ὀπαδούς», μὲ αὐστηρὸ ἔλεγχο τῆς ταυτότητος καὶ τῆς προσκλήσεως στὴν εἴσοδο τοῦ Ἀλεξανδρείου, γιὰ τὴν ἀνταπόδοση καὶ πιστεύουν ὅτι αὐτὰ θὰ μείνουν κρυφά, διότι ἐλέχουν τὴν δουλικότατη διαπλοκή. Δὲν ζοῦν στὴν Ἑλλάδα, ὅπου, «οὐδὲν κρυπτὸν ὑπὀ τὸν ἥλιον», «κάτι ποὺ τὸ ξέρουν δύο, τὸ ξέρει ὁ κόσμος ὅλος»∙ τὴν ἑπομένη στὸ Μέγαρο Μαξίμου ἐπιβεβαίωσαν τὴν ἀνυπαρξία! κλουβῶν τῶν ΜΑΤ, διότι οἱ συνταξιοῦχοι ἐλεύθερα διαδήλωσαν καὶ κανεὶς δὲν τοὺς ἐμπόδισε, ὅλα τὰ ἄλλα, εἶναι ψέμματα τῆς διαπλοκῆς! Τὰ χειρότερα ὅμως Χριστούγεννα ζοῦν στὶς λαϊκὲς συνοικίες, μὲ τὶς γιαγιάδες νὰ τὰ συγκρίνουν μὲ ἐκεῖνα τῆς κατοχῆς.
Ἡ διαρροὴ τῶν τελευταίων κομματικῶν στελεχῶν ἄρχισε ἀπ’ τὸ Σάββατο∙ στὶς πρῶτες κρούσεις του πρὸς τὰ ἐμπιστα στελέχη του ὁ Γραμματέας βρέθηκε ἀντιμέτωπος μὲ ἀκατανόμαστες φράσεις. Οἱ παραιτήσεις νῦν δημοτικῶν ἢ περιφερειακῶν συμβούλων ἀπ’ τὴν ὑποψηφιότητά τους στὶς προσεχεῖς ἐκλογές, συμπληρώνουν τὴν ἄρνηση νέων γιὰ συστράτευσή τους∙ ὁ φόβος γιὰ ἀδυναμία συμπληρώσεως τῶν συνδυασμῶν εἶναι διάχυτος, ὁπότε ἴσως καταφύγουν στὴν ἐκμίσθωση κάποιων, ὅπως ἔκαναν καὶ μὲ τοὺς ἀκροατὲς στὴν Θεσσαλονίκη. Ἀλλὰ αὐτὰ θυμίζουν στοὺς μεγαλύτερους τοὺς Σπύρο Μαρκεζίνη πρὸ ἑξηκονταετίας καὶ τὸν Πέτρο Γαρουφαλιᾶ πρὸ τεσσαρακονταετίας, τὴν ἴδια τύχη προβλέπουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους! ἡ τακτικὴ τῶν παροχῶν δὲν ἀποδίδει κι αὐτὸ τὸ βλέπουν ὁλοκάθαρα. Ἄλλη πολιτικὴ δὲν ἔχουν, ἐνῶ τὰ σκάνδαλα τοὺς πνίγουν∙ στὴν Καισαριανὴ ὅλοι συζητοῦν γιὰ τὶς ἐπιδείξεις πλούτου καὶ προσωπικῆς φρουρᾶς τοῦ βοηθοῦ. Μὲ ποιὸ κριτήριο παραχώρησαν ἀστυνομικὸ σὲ ἕναν ἰδιώτη; Ρωτοῦν στὴν λαϊκὴ συνοικία. Τὰ τρωκτικὰ τῆς καμαρίλας ὅμως εἶναι πάντοτε πολλά, ὡς ζωικὸ εἶδος, οὐδέποτε φυτρώνουν μόνα μας, εἶναι σὰν τὰ ζιζάνια, βγαίνουν πολλὰ μαζί∙ ὁ πανικὸς τοῦ Ναπολεοντίσκου φαίνεται ἀπ’ τὴν ἄρνησή του νὰ ἀναφερθεῖ στὸν βοηθό, ἐνῶ καὶ ὁ ὑπουργός του, «ἔσπευσε ἀποκηρύξαι αὐτὸν μετὰ βδελυγμίας», ὅπως ἔλεγε ὁ ψυχοππαποῦς του. Τὰ βήματά του ἀκολουθεῖ καὶ στὴν λογοδοσία του ὁσονούπω…
Ὁ εὐρωπαϊκὸς προσανατολισμὸς τῆς χώρας συμπληρώνεται μὲ τὴν βαρύτητα τῶν πολιτικῶν μας δυνάμεων στὰ εὐρωπαϊκὰ πράγματα, καθὼς καὶ ὁ ρόλος τῶν ἡγετῶν μας στὶς ἐξελίξεις τους∙ ἡ Νέα Δημοκρατία θεωρεῖται τὸ κόμμα μὲ τὴν μεγαλύτερη δύναμη στὰ μέλη τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, γι’ αὐτὸ καὶ τὴν ὑπολογίζουν στὶς ἀποφάσεις τους. Παράδειγμα τὸ Σκοπιανό, πολλὲς εὐρωπαϊκὲς κυβερνήσεις, μὲ πρώτη τὴν γερμανική, εἶναι ὑπὲρ τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, ὅπως φάνηκε ἀπ’ τὶς ἀνακοινώσεις τῶν ἐκπροσώπων τους∙ ἀλλά, τὸ ΕΛΚ δὲν ἐξέδωσε ἀνακοίνωση, διότι ἦταν ἀντίθετη ἡ ΝΔ. Ἀντιθέτως ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἔχει ποὺ νὰ κρυφθεῖ πλέον∙ οἱ ἀριστεροὶ τὸν ἔχουν ξεκόψει, οἱ Ποδέμος ἐπίσης καὶ οἱ Σοσιαλιστές, στοὺς ὁποίους ἀναζητάει στέγη ψάχνονται στὴν κατηφόρα τους∙ οἱ πολιτικὲς ἀνακατατάξεις εἶναι ραγδαῖες στὴν Εὐρώπη καὶ παγκοσμίως μὲ τὴν ψηφιακὴ ἐπανάσταση, τὸν πολυπολικὸ κόσμο καὶ τὴν ἀνατροπὴ τῆς οἰκονομικῆς δυμαμικῆς, μὲ κορυφαία ἔκφραση στὶς τρέχουσες ἐξελίξεις τὴν ἀποδολλαριοποίηση τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν, κυρίως στὴν Ἀσία. Ἡ ΝΔ ἀντιλαμβάνεται σὲ μεγάλο βαθμὸ τὶς ἐξελίξεις αὐτές, ἐνῶ ὁ ΣΥΡΙΖΑ ὑπνώττει τὸν ὕπνον τοῦ δικαίου τῆς κομμουνιστικῆς ἐποχῆς, συμπληρώνοντάς τον στὰ ὄνειρά του μὲ τὴν ἀπόλυτη ὑποταγὴ στὸν Ντόναλντ Τράμπ. Στὴν Ἑλλάδα ἀναδεικνύονται ὡς ὑπερασπιστές της τὰ μεσαῖα στρώματα∙ αὐτὰ μᾶς ἀνέδειξαν στὶς περιόδους ἀνατάσεώς μας, αὐτὰ ἀναλαμβάνουν καὶ τώρα τὸν ἀγῶνα.
Ἡ πανστρατιὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας ἐπιβεβαιώνει τὴν ἐξέγερση τῶν μεσαίων στρωμάτων∙ ἀπ’ τὴν ἀρχαιότητα ὁ Ἑλληνισμὸς ἐμεγαλούργησε, ὅταν ἦταν σὲ ἄνοδο καὶ ἐλεύθερη ἔκφραση οἱ μικρομεσαῖοι∙ στοὺς Μηδικοὺς πολέμους νίκησαν αὐτοὶ οἱ μικρομεσαῖοι, ἐλεύθεροι ἀγρότες, ἔμποροι, ναυτικοί, βιοτέχνες∙ οἱ ἴδιοι ἀπετέλεσαν τὴν μικρὴ στρατιὰ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ ἀνέδειξαν τὰ ἑλληνιστικὰ βασίλεια. Μετὰ τὴν παρακμή τους ἢ τὴν ἐκμηδένισή τους στοὺς ἐμφυλίους πολέμους εἰσέδυσε ἡ Ρώμη καὶ τοὺς κατέκτησε∙ στὸ Βυζάντιο, πάλι τὰ στρώματα αὐτὰ συντήρησαν τὴν χιλιετῆ αὐτοκρατορία. Ὅταν παρήκμασαν, μὲ τὶς διομολογήσεις στὴν Βενετία καὶ στὶς ἄλλες πόλεις καὶ τὴν ἐπικράτηση τῶν δυνατῶν, τῶν μεγαλοκτηματιῶν, ἦταν εὔκολη ἡ ἅλωση τῆς Πόλης ἀπ’ τοὺς Σταυροφόρους πρῶτα καὶ τοὺς Τούρκους στὴν συνέχεια∙ ἡ ἀνάδειξή τους, κυρίως ὡς βιοτέχνες στὶς ὀρεινὲς περιοχὲς καὶ ὡς ναυτικοὶ στὰ νησιά μας, μαζὶ μὲ τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμό, προσέφεραν τὸν παλλαϊκὸ ξεσηκωμὸ τοῦ ’21. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ στοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους, στὸ ἔπος τοῦ ’40 καὶ στὴν νίκη τῆς ταραγμένης ἑπόμενης δεκαετίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ θαύματος τῆς περιόδου, 1955-1965. Ὁ Ναπολεοντίσκος, ὑπάκουος στὶς ἀτλαντικὲς ἐντολές, τὴν μεσαία τάξη ἐπιχείρησε ἐξοντῶσαι μὲ τὴν ὑπέρμετρη φορολογία, τὴν ἀπαιδευσία τῶν παιδιῶν καὶ τὴν καταπολέμηση τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας στὴν χώρα. Ἦρθε ἡ στιγμὴ νὰ ἐκπληρώσει τὴν λογοδοσία.