Πολωτικὸς καὶ διχαστικὸς

Τὴν πόλωση καὶ τὸν διχασμὸ ἐπέλεξε ὁ Ναπολεοντίσκος κατὰ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ τῆς Νέας Δημοκρατίας στὴν ὁμιλία του, παραποιώντας τὰ στοιχεῖα, διότι γνώριζε, ὅτι δὲν πρόκειται ἔχειν ἀπάντηση∙ ἐπανέλαβε τὴν μειοδοσία του στὸ Σκοπιανό, ὡς ἐπιτυχία γιὰ τὴν χώρα, καὶ καταδίκασε τὴν τρομοκρατικὴ ἐπίθεση, ἀλλὰ δὲν εἶπε λέξη γιὰ τὴν ἐνοχοποίηση τῶν δημοσιογράφων ἐκ μέρους του, οὔτε γιὰ τὴν περιποίηση πρὸς τοὺς κουκουλοφόρους καὶ τοὺς παρακρατικοὺς μηχανισμούς, οὔτε ἐπίσης γιὰ τὴν πανωλεθρία του στὴν Θεσσαλονίκη. Ἀπευθύνθηκε στοὺς βουλευτές του, μᾶλλον ἐπειδὴ γνωρίζει τὶς ἀντιδράσεις τους ἐναντίον του καὶ τῆς καμαρίλας του, ἐνῶ ξέχασε ἐντελῶς τὸν ἐκ Καισαριανῆς εἰδικὸ βοηθό του∙ ἦταν ἀξιολύπητος στὸ ὕφος του καὶ θύμιζε τὸν ψυχοπαπποῦ του καὶ τὶς κορῶνες του στὴν ἑπταετία. Στὴν πραγματικότητα ἐγκαινίασε τὴν προεκλογικὴ περίοδο, μὲ ἀκρότητες καὶ σπίλωση τῶν ἀντιπάλων του, καὶ φόβους γιὰ τὴν ψήφιση τοῦ Σκοπιανοῦ.