Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐθεωρεῖτο ὅτι εἶχε τὸ μέγα πλεονέκτημα τῆς μαγευτικῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸν κόσμο του κι ἦταν τὸ ἀκαταμάχητο χαρτὶ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ∙ τὰ διατυμπάνιζαν αὐτὰ ὁ δημοσιογραφίζοντες τῆς δουλικότατης διαπλοκῆς μέχρι λίγους μῆνες πρίν, προβλέποντες τὴν ἀνάκτηση τοῦ χαμένου ἐδάφους στὶς χαλκευμένες ἀκόμη δημοσκοπήσεις. Ἡ πανωλεθρία τῆς Θεσσαλονίκης ἀπέδειξε, ὅτι τὸ χαρτὶ αὐτὸ ἔχει καεῖ ἀπὸ καιρό∙ οἱ ἐλάχιστοι σοβαροὶ στὸν περίγυρό του διαμαρτύρονται, γιατὶ ὀργάνωσαν τὴν ἐκδήλωση κι ἔστειλαν τὶς προσκλήσεις στὶς ὀργανώσεις τῶν λαϊκῶν συνοικιῶν, χωρὶς νὰ ρωτήσουν, ἂν ὑπάρχουν κἂν. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τὰ περισσότερα ποῦλμαν νὰ ἐπιστρέψουν ἄδεια∙ «ἐπαφὴ δὲν ἔχουν μὲ τὸν ἁπλὸ κόσμο», λένε, καὶ κανεὶς δὲν τοὺς ἀντικρούει. Ὅσο καθυστεροῦν οἱ ἐκλογές, τόσο θὰ καταβυθίζονται χειρότερα…