Τὴν καλύτερη ἀπάντηση στὴν προδοτικὴ πολιτικὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου ἔδωσε ὁ Μίκης Θεοδωράκης, καταγγέλοντας τὴν κυβέρνηση ὅτι, μὲ ἐντολὴ τοῦ Πάϊατ, «μετατρέπει τὴν Ἑλλάδα σὲ βάση τῶν ΗΠΑ ἐναντίον τῆςς Ρωσίας μὲ τὴν ὁποία πάντα ὑπῆρχαν ἀδερφικὲς σχέσεις», καὶ τὸν χαρακτηρίζει χειρότερο κι ἀπ’ τὸν Πιουριφόι∙ ἐπέτυχε μὲ ἄθλιο τρόπο, συνεχίζει, τὴν ἀναγνώριση τῶν Σκοπίων, μὲ ὄνομα μὲ τὴν Μακεδονία μέσα, καθώς, ἐπειδὴ «μεταβλήθηκε σὲ τυφλὸ ὄργανο τοῦ ΝΑΤΟ δὲν ἐκπροσωπεῖ τὸν ἑλληνικὸ λαό, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν προχώρησε σὲ Δημοψήφισμα», ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες ἀνθίστανται. Ἡ ἀποδοκιμασία τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας στὴν Θεσσαλονίκη, μὲ τὸ σύνθημα, «προδότες», ἀπηχεῖ τὸ σύνολο τοῦ λαοῦ, ἐνῶ κοινωνική του ἔκφραση εἶναι καὶ οἱ ἀγροτικὲς κινητοποιήσεις, μὲ τὸν ἀποκλεισμὸ τῶν ἐθνικῶν ὁδῶν σὲ Λάρισα καὶ Μακεδονία∙ ἡ ὀργὴ τοῦ κόσμου κορυφώνεται καὶ ξεσπάει μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία, ἐναντίον τῶν ἐθνομηδενιστῶν καὶ τῶν ἀμερικανόδουλων.