Σὲ ὠμὴ καταπάτηση τοῦ Συντάγματος προβαίνει συστηματικὰ ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ τὴν κατάφωρη παραβίαση τῆς ἀρχῆς τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν, ἐνῶ ὁ ρυθμιστὴς τοῦ πολιτεύματος περὶ ἄλλα τυρβάζει∙ μετὰ τὶς παρεμβάσεις στὸ ἔργο τῆς δικαιοσύνης ἔρχεται ἡ καταστρατήγηση τῆς αὐτονομίας τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας, τῆς πρώτης τῇ τάξει στὰ δημοκρατικὰ πολιτεύματα. Ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν ἦταν τυχαία ἐπιλογὴ ἢ λάθος ἡ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν πρόεδρο τῆς Βουλῆς∙ ἔγκυροι πολιτικοὶ κύκλοι ὑποστηρίζουν, ὅτι εἶχε διττὸ στόχο. Πρῶτον, ἐπιθυμοῦσε καταδεῖξαι ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος πρωτογενὴς ἐξουσία, ὑπεράνω τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν νόμων, ὅπως μᾶλλον τοῦ καλλιεργοῦν τὴν ψευδαίσθηση αὐτὴ τὰ ἀτλαντικὰ κέντρα καὶ ἡ καμαρίλα του∙ δεύτερον, ἀπέβλεπε στὴν ἀπαξίωση τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν ἀπ’ τὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἀμφότερα στὴν ἀποχαύνωσή του ἀποβλέπουν…