Ἡ ἑλληνικὴ οἰκονομία εἰσέρχεται σὲ φάση τῆς χειρότερης δοκιμασίας, μετὰ τὴν ἀτλαντικὴ ἐπιβολὴ τῶν μνημονίων∙ ἡ τυπικὴ ἔξοδος ἀπ’ τὸ τρίτο καὶ ἀχρείαστο, μὲ τὰ διακόσια δις εὐρὼ ἐπιβάρρυνση τῆς χώρας, σημαίνει, δύο πράγματα, ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς χώρας, μὲ ταυτόχρονη ἔξοδο στὶς ἀγορές, καὶ ἐξισορρόπηση τῶν δημοσιονομικῶν. Ἀμφότερα βρίσκονται στὴ χείριστη κατάσταση τῆς ὀκταετίας, ἐνῶ πρὸ τετραετίας ἦταν καθαρὴ καὶ βατὴ ἡ ἐκπλήρωσή τους∙ οἱ Εὐρωπαῖοι, ἀπ’ τὴν ἄλλη, ἀντιμετωπίζουν ἄλλα σοβαρώτερα προβλήματα, Brexit, ἐμπορικὸς πόλεμος, πολιτικὸς ἀνταγωνισμὸς μὲ Ἀμερική, ὁπότε δὲν ἔχουν χρόνο οὔτε καὶ διάθεση νὰ ἀσχοληθοῦν καὶ πάλι μὲ τὰ ψέμματα καὶ τὴν ἀτλαντοδευλεία τοῦ Ναπολεοντίσκου. Ὁ ἴδιος βρίσκεται σὲ πλήρη ἀπομόνωση διεθνῶς, καθὼς καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ τὸν πετᾶνε ὡς στημμένη λεμονόκουπα, ὅπως ἔχουν κάνει καὶ μὲ τὸν συνεταιράκια του∙ στὸ ἐσωτερικὸ ἀπομένει μὲ τὸν ἀριστερόστροφο φασισμὸ ὡς ὀχυρό του.