Οἱ ἐπικρίσεις τοῦ ἀτλαντικοῦ τύπου κατὰ τοῦ Ναπολεοντίσκου ὁμοιάζουν μὲ ὁμοβροντία κατὰ μισητοῦ ἐχθροῦ, ὅταν μιὰ ἑβδομάδα πρὶν ἦταν μελιστάλακτοι ἀπέναντί του∙ οἱ ἔμπειροι διπλωμάτες ὑπομειδιοῦν, «ἔτσι γίνεται πάντοτε μὲ τοὺς προδότες, τοὺς ἔκανε τὴν δουλειά τους καὶ ἐκτέλεση». Ὅσοι ἔζησαν τὴν κατοχή, θυμοῦνται ὅτι οἱ Γερμανοί, μόλις ἔκαναν τὴν δουλειά τους, σκότωναν τοὺς προδότες, ἀκόμη καὶ τοὺς κουκουλοφόρους∙ ἡ προδοσία τῆς Μακεδονίας εἶχε ἀναληφθεῖ ἐργολαβικῶς, μαζὶ μὲ κάποιες ὑποσημειώσεις, ὅπως ἡ κατάργηση τῆς περικοπῆς τῶν συντάξεων. Ἀλλὰ κι ὁ ἀτλαντόδουλος Ἐπίτροπος μετετράπη σὲ αὐστηρὸ κριτή, «στερνή μου γνώμη, νὰ σὲ εἶχα πρῶτα», διότι εἶχε ὑπερβεῖ τὰ ἐσκαμμένα κι εἶναι ἀντικείμενο εἰρωνικῶν σχολίων στὶς Βρυξέλλες∙ τὸ μοναδικὸ μέλημα τῶν Εὐρωπαίων εἶναι ἡ ἀποφυγὴ νέου ἑλληνικοῦ προβλήματος.