Ὁ προσωπικὸς φίλος τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τὸ alter ego του τοῦ ἐπιφύλαξε κόλαφο, τὴν ἡμέρα ἀκριβῶς τῆς ἀπονομῆς τοῦ βραβείου στὸ Μόναχο, γιὰ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας∙ περίμενε τὴν πανελλήνια προβολὴ τῆς «ἐπιτυχίας» του κι εἶδε τὴν πανωλεθρία τοῦ ἠθικοῦ πλεονεκτήματος τῆς ἀριστερᾶς. Ὁ Κρητίκαρος ὑβριστὴς τῶν πάντων ἀναπληρωτὴς ὑπουργὸς εἶχε προνομιακὴ μεταχείριση ἀπ’ τὴν Τράπεζα Ἀττικῆς, μὲ δάνειο 100000 εὐρώ, μὲ εἰδικοὺς ὅρους καὶ ἐγγύηση οἰκίας, ἤδη ὑποθηκευμένης μὲ ἄλλο τραπεζικὸ δάνειο 300000, καὶ ἀξίας πολὺ μικρότερης∙ ὁ ἴδιος ὁμολόγησε τὸ δάνειο, γιὰ κάλυψη τῶν ἀναγκῶν του, πέραν τῆς ὑπουργικῆς ἀποζημιώσεως, καὶ μὲ δικαιολογία ὅτι δὲν πῆρε δῶρα ἀπ’ τοὺς ἐπιχειρηματίες, ὅπως ἔκαναν οἱ προκάτοχοί του.