Ἀναγνώριση καταποντίσεως

Ἡ ἀναγνώριση τῆς καταποντίσεως ἔρχεται στὸν ἀριστερόστροφο φασισμό, μαζὶ μὲ τὴν κατάρρευση τῶν γεφυρῶν καὶ τὴν γενίκευση τῆς ἐξεγέρσεως τοῦ κόσμου ἐναντίον του, ἐνῶ οἱ ἀστυνομικοὶ διαμαρτύρονται, ὅτι αὐτοὶ τρῶνε τὸ ξύλο ἀπ’ τοὺς διαδηλωτές∙ πολλοὶ πλέον στοῦ Μαξίμου διερωτῶνται τὸ πόσο δύναται διαρκέσαι αὐτό, ὅταν καὶ στὶς κωμοπόλεις παίρνουν μὲ τὶς πέτρες τοὺς ὑπουργούς, ἐνῶ τὰ σκάνδαλα πλημμυρίζουν τὰ πολιτικὰ γραφεῖα. Ἡ ἐξάχνωση τοῦ κομματικοῦ μηχανισμοῦ εἶναι πλέον τὸ πρῶτο πρόβλημα, καθὼς δὲν δίδεται προεκλογικὴ μάχη μὲ ΜΑΤ καὶ δακρυγόνα, ὅταν οὔτε ὑποψηφίους δὲν βρίσκει τὸ κόμμα∙ οἱ φωνές, «προδότη Τσίπρα» καὶ στά, «χνάρια τοῦ Μελᾶ», δὲν ἀκούγονται μόνο στὴν Μακεδονία, παρὰ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Τὸ πρόβλημα τοῦ προεκλογικοῦ ἀγῶνα γίνεται πλέον τὸ κύριο, ὁπότε συζητοῦνται οἱ πρόωρες κάλπες, ὡς καλυτέρα λύσις, ἀπέναντι στὴν ἐξαφάνιση ἀπ’ τὴν πολιτικὴ σκηνή, ἂν παραταθεῖ ἡ προεκλογικὴ περίοδος ἐπὶ μῆνες.