Στὸ ἀνθελληνικό του μένος ἔχει ἐναποθέσει τὶς ἐλπίδες του, γιὰ πολιτικὴ ἐπιβίωση, ὁ Τοῦρκος πρόεδρος, μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς δημοτικότητός του στὸ ἐσωτερικό∙ ἡ παράταση τῶν ἐρευνῶν τοῦ Ὀροὺτς Ρέις εἶναι τὸ κύριο ὅπλο του, ἀλλὰ γνωρίζει ὅτι εἶναι πρόσκαιρο, καθὼς ἔρχεται ὁ Δεκέμβριος, μὲ τὶς εὐρωπαϊκὲς κυρώσεις, ἐνῶ ἡ ὁλόπλευρη στὴριξη τῆς Αἰγύπτου ἀλλάζει τὸν στρατιωτικὸ συσχετισμὸ στὴν περιοχή, ποὺ δὲν ἦταν εὐνοϊκὸς γιὰ τὴν Ἄγκυρα. Ἡ διεθνὴς ἀπομόνωση διευρύνεται, καθὼς καὶ στὸν Καύκασο ὁ ρόλος του γίνεται περιθωριακός, μὲ τὴν Μόσχα διαθέτειν τὴν ἐξουσία, ὅπως καὶ στὴν Συρία∙ οἱ σοβαροὶ ἀναλυτὲς δὲν θεωροῦν μόνιμη τὴν διανομὴ ὑπὲρ τοῦ Ἀζερμπαϊτζάν, κάτι ἄλλο μαγειρεύει τὸ Κρεμλίνο, καθὼς θεωρεῖ τὴν Ἀρμενία κύριο σύμμαχό του.