Οἱ συνθῆκες τῆς πανδημίας εἶναι πρωτοφανεῖς παγκοσμίως καὶ περισσότερο στὸν δυτικὸ κόσμο, ἐπειδὴ εἶχε ἐπαναπαυθεῖ στὴν ἐσχατολογική του πίστη, ὅτι εἶχε ἀντιμετωπίσει τὶς μεγάλες ἀσθένειες κι ἔτσι εἶχε ἐφησυχάσει∙ σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας ἀντέδρασαν ἀμήχανα καὶ λαοῦ σπασμωδικὰ στὶς περισσότερες χῶρες. Ἡ ἴδια ἐσχατολογία δέρνει καὶ τὴν δικαστικὴ ἕνωση, ἡ ὁποία κατήγγειλε τὴν ἀπαγόρευση τῶν ἐκδηλώσεων γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο, ὡς παραβίαση τῶν πολιτικῶν δικαιωμάτων∙ θυμίζει τοὺς Λονδρέζους, οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦσαν στὴν κατασκευὴ ἀποχετευτικοῦ συστήματος, ἐπειδὴ τὸ θεωροῦσαν περιορισμὸ τῶν συνταγματικῶν τους θεσμῶν. Προτιμοῦσαν νὰ ζοῦν μέσα στὰ σκατά, μὲ τὴν χολέρα καὶ τὴν πανοῦκλα νὰ θερίζουν, ἀλλὰ ἀπολάμβαναν τὶς «ἐλευθερίες» τους. Ἀπιδεικνύουν, «ἀρετὴν καὶ τόλμην», οἱ ἀναγκαῖες κυβερνητικὲς ἀποφάσεις.