Ἡ σύγκρουση Εὐρώπης καὶ Τουρκίας θεωρεῖται πλέον δεδομένη τὸν ἑπόμενο μῆνα τὸ ἀργότερο, καθὼς ἔχουν ἐκλείψει οἱ ἐλπίδες κάποιας μορφῆς διαλόγου∙ οἱ Εὐρωπαῖοι, ἀκόμη κι ὅσοι διαπνέονταν ἀπὸ διάθεση ἀνοχῆς ἀπέναντί της, σκέπτονται σοβαρὰ πλέον τὶς κυρώσεις, ἐνῶ καὶ ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν δείχνει, σὰν νὰ τὶς ἐπιδιώκει. Ἔγκυροι διπλωμάτες διαπιστώνουν, ὅτι τὶς θεωρεῖ ὡς μοναδικὴ ἐλπίδα πολιτικῆς διασώσεώς του στὸ ἐσωτερικό, καθὼς θὰ τὶς ἐμφανίσει ὡς ἀπειλὴ ἐπιβιώσεως τοῦ τουρκικοῦ ἔθνους καὶ ὄργανο τῶν ἑλληνικῶν κέντρων∙ ἡ προεδρία τοῦ Τζὸ Μπάιντεν στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες εὐνοεῖ τὴν προπαγάνδα του, ἐπειδὴ χάνει τὴν πλήρη κάλυψη τοῦ Ντόναλντ Τράμπ. Ἄλλωστε, οἱ πιθανότητες στρατιωτικῆς ἐμπλοκῆς καὶ εὐρωπαϊκῶν δυνάμεων, μαζὶ μὲ τὶς ἑλληνικές, δὲν ἀποκλείεται στοὺς πολιτικοὺς κύκλους, ὡς ἀποτέλεσμα τῶν τουρκικῶν προκλήσεων∙ χαρακτηριστικὴ εἶναι ἐπίσης ἡ συζήτηση στὸ Βερολίνο, γιὰ τὸ ἂν ἡ Μπούντεστανγκ θὰ ἐγκρίνει ἀποστολὴ γερμανικῶν στρατευμάτων στὸ ἐξωτερικό.