Ἐρντογάν, ἀμηχανία πιὰ καὶ αἴσθηση ἀπομονώσεως

Ἡ ἐπιθετικότης τοῦ Τούρκου προέδρου κατὰ τῆς Γαλλίας, ὄχι τῆς Γερμανίας, καὶ πολὺ περισσότερο τῆς Ἑλλάδος, ἑρμηνεύεται, ἀπ’ τοὺς διπλωματικοὺς παρατηρητές, ὡς ὁμολογία του ἀποτυχίας καὶ ἐπιβολῆς τῶν κυρώσεων∙ ἄφησε ἐκτὸς τοὺς Ἕλληνες, ἐπειδὴ διαπιστώνει, ὅτι τὸ ἀνθελληνικὸ μένος δὲν ἔχει πλέον στὸν τουρκικὸ λαὸ ὅση ἀπήχηση ἀνέμενε, οὔτε οἱ ὕβρεις του κατὰ τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ Βερολίνου. Κυκλοφορεῖ πιὰ εὐρύτατα στὴν Ἄγκυρα, ὅτι ἔχει ἀποτύχει πλήρως στὴν στρατηγικὴ ὀθωμανικοῦ μεγαλείου καὶ ἰσλαμικοῦ φανατισμοῦ∙ τὰ πλατειὰ στρώματα τῶν δυτικῶν ἐπαρχιῶν καὶ οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες βλέπουν μαῦρες μέρες νὰ ἀκολουθοῦν, μετὰ καὶ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπ’ τὸν Τζὸ Μπάιντεν. Δρόμοι διαφυγῆς δὲν φαίνονται στὸν ὁρίζοντα, μὲ μοναδικὴ διέξοδο τὴν προσφυγὴ στὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο…