Ἡ ἐπιβολὴ κυρώσεων κατὰ τῆς Τουρκίας θεωρεῖται πλέον δεδομένη, μετὰ τὴν δέσμευση τῆς Γερμανίας, μετὰ τὶς δηλώσεις τοῦ Χάικο Μάας, ὅτι, «εἶναι πάρα πολλὲς οἱ προκλήσεις της κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου»∙ ἀπομένει ἡ διατύπωση τῆς μορφῆς τους καὶ τοῦ τρόπου ἐφαρμογῆς τους. Οἱ διαφωνοῦντες ἔχουν μειωθεῖ σημαντικὰ καὶ τηροῦν ἀνεκτικὴ στάση, καθὼς μετροῦν καὶ οἱ διεθνεῖς ἐξελίξεις∙ ὁ Τζὸ Μπάιντεν ἀλλάζει πολιτικὴ κι ἐγκαταλείπει τὴν προστασία τοῦ Ντόναλντ Τρὰμπ στὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, ἐνῶ ἡ Εὐρώπη, Εὐρωζώνη καλύτερα, καλεῖται ἐκπληρῶσαι τὴν ἀποστολή της στὴν παγκόσμια σκηνή. Τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα, στὴν περίπτωση αὐτή, παρακάμπτονται καὶ γίνεται ἀποδεκτὸς ὁ αὐτόνομος διεθνὴς ρόλος της, μὲ πρῶτο καὶ ἀποφασιστικὸ βῆμα, τὴν προστασία τῶν συνόρων της στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο.