Τὸ μέτωπο τοῦ Τούρκου προέδρου στὸν Καύκασο, μὲ τὴν ὑποστήριξή του στὸ Ἀζερμπαϊτζὰν καὶ τὴν διακήρυξη τῆς ἑνότητος τῶν τουρανικῶν λαῶν, περιπλέκει ἀκόμη περισσότερο τὰ προβλήματα τῆς περιοχῆς∙ ἡ διακήρυξη συνοδεύεται, μὲ ἀναφορὲς τοὺς Νεότουρκους, τοὺς μισητοὺς ἐχθροὺς τοῦ Κεμάλ, ἑπομένως καὶ στὴν ὀργὴ τῶν ὀπαδῶν του στὸ τουρκικὸ κράτος καὶ ἰδίως στὸν στρατό του∙ ἀπ’ τὴν ἄλλη, προκάλεσε τὴν ἐξαγρίωση τῆς Τεχεράνης, καθὼς οἱ μισοὶ Ἀζέροι ζοῦν ἐντὸς τοῦ Ἰράν. Ἡ Ἀρμενία γνωρίζει, ὅτι εἶναι ὁ πρῶτος στόχος τῆς ἑνώσεως, μὲ ἀπειλὴ ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ λαοῦ της, ὅπως ἔχει γίνει κι ἀπ’ τοὺς Νεότουρκους, ἐνῶ ἡ Μόσχα παρακολουθεῖ πολὺ σκεπτική∙ οἱ προχθεσινὲς συγκρούσεις Ἀζέρων καὶ Ἀρμενίων δὲν εἶχαν συνέχεια, ἀλλὰ ἀπειλοῦν εὐθέως τὴν πρόσφατη συμφωνία εἰρηνεύσεως.